Feeds:
Posts
Comments

Archive for February, 2011

მირანდა ტელეფონის ზარმა გამოაღვიძა. არ უნდოდა გამოფხიზლება. თავზე ბალიში დაიფარა, მაგრამ ტელეფონის ზარი არ წყდებოდა. ბოლოს იძულებული გახდა ეპასუხა.
– მირანდა, ყოველგფვარი საქმე გადადე, ძილიც კი და რედაქციაში გამოცხადდი.
– წუცელ როდის გამანტავისუფლეთ, დაგავიწყდათ? – ნამძინარევი, გაბუტული ხმით უპასუხა მან.
– თვითონ ხომ არ გავიწყდება, რომ ჟურნალისტი ხარ?
– მახსოვს ბატონო, უნდა ავიტანო, მოვიფიქრო, დავასწრო.
– თვითმფრინავის ჩამოფრენამდე დასასწრები ამჯერად არაფერი გაქვს, მაგრამ მოსაფიქრებელი – კი. ამიტომ რედაქციისკენ ნაბიჯით იარ!
– და ვინ მოფრინავს ჩემსკენ?
– დანარჩენს, აქ რომ მოხვალ, მაშჳნ გაიგებ.გელოდები.
მირანდა საწოლზე გადაკოტრიალდა და და ფეხები გაბრაზებული ბავშვივით აათამაშა, თან მთელი ხმით იყვირა:
– ძილი მინდა, რატომ არ მანებებთ!
შემდეგ ფეხები კურდღლის სახიან ფოსტლებში ჩაყო და სააბაზანოში გაფრატუნდა. სარკეში ჩაიხედა. თავით მკვეთრი მოძრაობები გააკეთა და ძილი საბოლოოდ დაიფრთხო.
რედაქციაში მისულმა მირანდამ დავალება მიიღო. ძალზე მნიშვნელოვანიო პოლიტიკური ფიგურა საზღვარგარეთიდან ბრუნდებოდა და მისი უშედეგო, ჩაშლილი ვიზიტის შესახებ იძულებული იყო პრესკონფერენცია ჩაეტარებინა. მირანდას ეს პიროვნება არ უყვარდა. სხვათა შორის, არც მას – ჟურნალისტები. ამიტომ, მასთან შეხვედრის ”სიამოვნება” ორმაგდებოდა.
ჟურნალისტებმა მართლაც ოფლში გაწურეს საცოდავი პოლიტიკოსი. განსაკუთრებული სიმწვავით მირანდას შეკითხვები გამოირჩეოდა. რესპოდენტმა ადრინდელი საყვედური, თავს ზედმეტის უფლებას აძლევო, ვერარ გაიმეორა და ახალგაზრდა ჟურნალისტს მეტად უკმაყოფილო სახით სცემდა შეკითხვებზე პასუხს.
გაფრთხილებდი ვიწრო გზაზე შემხვდები-მეთქი?!- ფიქრობდა მირანდა და ამ ვიწრო გზად ტელევიზიის პირდაპირი ეთერი ქცეულიყო.
– ამ ვიზიტს, სხვა რომ არა, თქვენი პერსონის ავტორიტეტი ჩაშლიდაო. – ამ სიტყვებით დასკვნა თითქმის ჟურნალისტმა გააკეთა.
პრესკონფერენციის დამთავრების შემდეგ მირანდასთან ახალგაზრდა, ჯანღონით სავსე მამაკაცი, როგორც შემდეგ გაირკვა – დაცვის თანამშრომელი, მივიდა და თხოვა.
– ერთი წუთით ქალიშვილო. ჩემი დაცვის ქვეშ მყოფს სურს თქვენთან შეხვედრა.
– შეხვედრა ეს წუთია დამთავრდა.
– მანქანაში გელოდებათ.
– გაუჭირდა არა?! – ჩაილაპარაკა ირანდამ. მანქანასთან მივიდა, უკანა კარები გამოაღო და ჩაჯდა.
– გისმენთ, ბატონო!
– პირველ რიგში ყოველგვარი ჩამწერი გამორთეთ.
– რაც ცასაწერია, მე უკვე ჩავწერე. გედის სიმღერა კი არ მაინტერესებს.
– ახლა მითხარით, რას ითხოვთ ჩემგან იმ საბუთების სანაცვლოდ?
– თქვენგან თანამდებობის დატოვებას!
– შენ ეს რას მოგცემს?
– ეს უკვე ჩემი საქმეა.
– მოდი, დავივიწყოთ ძველი წყენა.
– ძველი დავივიწყოთ, ახალიც საკმარისია.
– ყველაფერი დავივიწყოთ, ძველიც და ახალიც.
– სიამოვნებით, თქვენს პიროვნებასთან ერთად. – ჯიქურ მიაძახა გოგონამ და მანქანიდან ცამოხტა.
უკმაყოფილო პოლიტიკოსმა მხოლოდ ტუჩების მოძრაობით გამოხატა თავისი სათქმელი.
ეს უკვე მირანდას გამარჯვება იყო.
გახარებულმა და ცოტაც გაამაყებულმა ჟურნალისტმა მეგობარს დაურეკა.
– მარი, ანანოსთან გელოდები, არ დაიგვიანო.
მარი შეეცადა დღევანდელ გადაცემაზე გაება საუბარი,მეგობრისთვის წარმატება მიელოცა, მაგრამ მირანდამ შეაჩერა, მხოლოდ ბინ ლადენის ბუნკერში ვისაუბრებთო.
ანანოს ქალაქის მყუდრო ადგილას კეთილმოწყობილი, ელიტარულ ქალთა სალონი ჰქონდა. სალონის ბოლოს მიყრუებული ოთახი კი მეგობრებმა მათთვის და მათი გემოვნებით მოიწყეს და მას ბინ ლადენის ბუნკერი უწოდეს. ეს სახელწოდებაც მირანდამ მოძებნა და ასეთი ახსნა გააკეთა:
– იმიტომ, რომ ბინ ლადენი მსოფლიოს ნომერი პირველი ტერორისტია და მისი ადგილსამყოფელი ვერაინ აღმოაჩინა.
როცა გოგონებს განმარტოება მოესურვებოდათ, სწორედ ამ ოტახს მიაშურებდნენ. მხოლოდ ანანოს ქმარმა იცოდა, სად უნდა მოეძებნა მეურლე, როცა ის დაიკარგებოდა. დასვენების დროს მათთვის დაუწერელი კანონი მოქმედებდა – გათიშული მობილურები, მასაჟი, შხაპი, თავის მოწესრიგება და ფორთოხლის წვენი.
მირანდამაც სწორედ ბინ ლადენიუს ბუნკერისკენ აიღო გეზი, რათა განტვირთულიყო ამ დილინდელი შთაბეჭდილებებისგან.
ანანო და მარო მოუთმელნად ელოდნენ მეგობარს. მთელი გულით მიულოცეს წარმატება და ფორთოხლის წვენის კანონი დაარღვიეს.
– ეს უნდა ავღნიშნოთ!
ამ დროს ბუნკერის კარებში თავი მამაკაცმა შემოყო. რათქმა უნდა ეს ანანოს ქმარი იყო.
– ვიცოდი აქ იქნებოდით.ყოჩარ, მირა, გილოცავ! სიამოვნებით ვუყურებდი, როგორ ბომბავდი იმოდენა პერსონას. მაგარი ხარ რა! ასე უშიშრად გევლოს სულ.
– გმადლობთ! – მორცხვად მიუგო მირანდამ. ანანომ კი მეუღლეს ალერსიანად გადასცა:
– ჩვენ ეს ამბავი უნდა ავღნიშნოთ.
– მე, რა თქმა უნდა არ დამისწრებთ, მაგრამ რადგან ფორთოხლის წვენის კანონი აღარ მოქმედებს, შამპანიურს და შოკოლადს მოგართმევთ.
– ძალიან კარგი ბიჭი იქნები!
– ბიჭი კი არა, ნამდვილი ვაჟკაცი – ანანოს შეუსწორა მარიმ.
– ზრდილობის გამო მაინც დამპატიჟეთ.
– არავითარ შემთხვევაში – ერთხმად მიუგო სამივემ.
– ამ დღის აღსანიშნავად მირანდამ რატომღაც პირველ რიგში თმები შავად შეიღება. შხაპის მიღების შემდეგ მოკლე, ლურჟი ხალათი მოისხა, რომელიც ძალიან უხდებოდა მის ხორბლისფერ კანს. ნახევრად სველი, შავი თმის კულულები საყვარლად ეყარა მხრებზე. ლურჯი თვალები ბედნიერებისგან უბრწყინავდა, თუმცა შამპანიურსაც მისი საქმე გაეკეთებინა.
– მირა, სრულიად შეიცვალე, მგონი დღევანდელი რესპოდენტიც კი ვეღარ გიცნობს.
– მაგას ნამდვილად არ დავავიწყდები.
– აქამდე შეგერება თმები შავად, მასე ტუ დაგამშვენებდა.
– აქამდე ძიებაში ვიყავი – გაეღიმა მირანდას, რომელიც ფანჯარაშჳ ყურებით ერთობოდა.
მარი ნეტარებით წრუპავდა შამპანიურს.
– ისე, მე ღინო მირჩევნია – თქვა ანანომ.
– მე კი შამპანიური, გამჭვირვალე, შუშხუნა, მირასავით წკიპურტებს რომ ისვრის.
– რა ორიგინალურია მირანდასა და შამპანიურის შედარება – გაეცინა ანანოს.
– გოგონებო, ნახეთ ქუჩაში ვინ დგას.
– ანანო და მარი ფანჯარას მისცვივდნენ, მაგრამ ნაცნობი ვერავინ შენიშნეს.
– აი, ის ღია ვიტრინასთან რომ დგას.
– ვინაა? იცნობ?
– არ ვიცნობ, მაგრამ მოდი ტესტი ჩავუტაროთ.
– დისტანციური ტესტი, არა?! მთვრალი ხომ არა ხარ უკვე. რა ტესტი უნდა ჩაუტარო ამ მანძჳლიდან?
– პირველი, ის მამაკაცია.
– კი, თანაც საკმაოდ სიმპათიური და ტესტის გარეშეც ჩანს, რომ ქალი არ არის.
– შეხედეთ მის მხრებს. ათლეტური და ძლიერია, მაგრამ სოფლელი.
– სოფლელი? ეს საიდან მოიტანე.
– გამოცანაც ესაა. აბა თქვენ თუ მიხვდებით.
– ნუ შეტოპე, თვალებში თუ იხედები, შენს წინ სრულყოფილი მამაკაცია.
– მაგრამ სოფლელი.
– საიდან დაასკვენი?
– დასაუთოებელი შარვალი აცვია.
ქალებმა ახალგაზრდა შეათვალიერეს და გაეცინათ.
– სიმპათიურიო ხომ ამბობთ?! მაგას ისეთი უხეში და დაკოჟრილი ხელები ექნება, უკვე მზრინავს.
– კარგი რა! ნუ გაასწორე მიწასთან მშვენიერი ახალგაზრდა ჭაბუკია.
– თქვენ ვერც იმას ხვდებით ახლა ეს ბიჭი რას ელოდება, უფრო სწორად ვის.
– შენ ხომ არა? – გადაიკისკისა მარიმ.
– რატომაც არა, მაგრამ ამ შემთხვევაში ის თავის დიდ სიყვარულს ნამდვილად არ ელოდება – ფილოსოფოსობის ხასიათზე დადგა მირანდა – მას უბრალოდ ქალი სჭირდება.
ანანომ და მარიმ ერთმანეთს გადახედეს, მ8ირანბდამ კი ეშმაკურად გაიღიმა.
გინდათ დაგიმტკიცოთ?! თან ვიხალისოთ ერთ სოფლელ ბიჭზე.
გოგო, შენ მის შებმას ხომა რ აპირებ?
ვაპირებ! თანაც წყაროზე ჩავიყვან და არ დავალევინებ.
შენი გაბედულება მართლაც მაშჳნებს. რომ შემოეუპატიურო!
არ არსებობს! ვერ გაბედავს.
მირანდამ მაღალქუსლიან ღია ფეხსაცმელში გაყო ფეხი, წითელი პომადით მოიხატა ტუჩები, კულულები აიბულულა და გაკვირვებისგან პირდაღებულ გოგონებს თვალი ჩაუკრა.
– გოგო, ხალათი გაცვია!
– ასე უფრო ეფექტურია, თანაც მიხდება.
– კი, განსაკუთრებით ფეხებზე.
– რომ დავბრუნდებით, აქ არ დამხვდეთ. ისე, მთლად უყურადღებოდ ნუ მიმატოვებთ. გპირდებით საინტერესო იქნება.
ანანომ საჩვენებელი თითი საფეთქლთან დაიტრიალა.
ქუჩაში გასული მირანდა წამსვე შეამჩნია უცნობმა.
– ეს რა ლამაზი გოგო ხარ. აქ საიდან გაჩნდი?
– შენ დაგინახე და გამოვედი – თვალები მაცდურად ააფახულა ქალმა.
– რა გქვია?
– რა მნიშვნელობა აქვს.
– მოდი კაფეში ჩამოვჯდეთ.
– მე აქვე ოთახი მაქვს და იქ წავიდეთ.
– მერე?..
– რა მერე, სულ ახლოსაა.
ვაჟმა მხრები აიჩეჩა და გაკვირვებული სახით გაჰყვა ტანის რხევით მიმავალ გოგონას.
– მოჰყავს, ანანო, მოჰყავს – თითქმის იკივლა მარიმ.
– ღმერთო გოჟია რა, ნამდვილი გიჟი.
მირანმად ფრთხილად გააღო ოთახის კარი და სტუმარი შეიპატიჟა.
– აი, აქ დაბრძანდით, რას მიირთმევთ?
– მეე? – ვაჟს სახეზე პირდაპირ კითხვითი ნიშანი ეხატა და ეს მეტად ართობდა მირანდას.
– ჯერ ყავა დავლიოთ, ვისაუბროთ, მუსიკას მოვუსმინოთ. თუ გინდა ვიცეკვოთ კიდეც მერე!..
– კი, მაგრამ მე ცოტა მეჩქარება.
– სად გეჩქარება?
– სახლში.
– სოფელში არა?! ძალიან შორს ცხოვრობ?
ვაჟი შეიშმუშნა. ქალის აგდებული ტონი არ მოეწონა.
– მე აქაური ვარ, სოფელი თვალითაც არ მინახავს.
– ეგ როგორ, ნუთი ერთხელაც არ მოგიკრავს თვალი?
ვაჟმა აშკარა დაცინვა იგრძნო და მოიღრუბლა. ქალი მას აკვირდებოდა:
– ვაი, რა საყვარელი გაბრაზება იცის… რა არწივისებური გამოხედვა აქვს, წარბიც კი აუთამაშდა. აუ, რა ბრაზიანია!
– რა გქვია?- თავისდაუნებურად შეეკითხა მირანდა.
– ელდარი.
– ედი არა?!
– რა იცით ეს ქალაქელებმა ედი, ედუკი…მე ელდარი მქვია – პროტესტი გამოხატა ვაჟმა და ქალს მოურიდებლად მკლავზე წაეტანა.
მირანდა შეცბა, მაგრამ მაინც მშვიდად გაუღიმა.
– მოიცა, ჯერ ვიცეკვოთ.
– მე ცეკვა არ ვიცი.
– მაშ მე ვიცეკვებ, შენთვის – მკვირცხლად მიუგო მირანდამ და ვაჟის მკლავებს საბოლოოდ გაექცა.
სპეციალურად აღმოსავლური მუსიკა შეარჩია და ნელა რხევა დაიწყო. ვაჟი ინტერესით უცქერდა ნაზად მოქანავე ქალს.
ღმერთო, რა ვაჟკაცური გამოხედვა აქვს, როგორი თვალები – გაიფიქრა მირანდამ და მთელი არსებით დაიწყო ცეკვა, თითქოს ვაჟჳ აქ მართლაც იმისთის შემოიყვანა, რომ თვითონ ეცეკვოს.
აღტაცებული ვაჟი უცებ წამოვარდა, ქალს მისწვდა, დაიტაცა და მხურვალედ აკოცა. ამას კი მის ლოყაზე ქალის პატარა მარჯვენის გამეტებული ტკაცანი მოჰყვა.
– შენ მე ვინ გგონივარ?
– ვინ მგონიხარ? ეს შენ ვინ გგონივარ?
მირანდა უცებ გამოერკვა.
– კარგი, კარგი, დაწყნარდი – უკვე წამოწყებულ თამაშს ძალზე ნანობდა ქალი. ახლა მხოლოდ იმას ფიქრობდა როგორ მოეშორებინა ეს ბიჭი.
– იცი რა?! შენ მიდი იმ დივანზე წამოწექი და მეც მოვალ – თან ხელი მსუბუქად უბიძგა.
მირანდა საპირფარეშოში გავიდა და ონკანი მოუშვა. სარკიდან კი საკუთარი ორეული ლანძღავდა.
– თვითონ მაინც ხომ იცი რა საზიზღარიც ხარ. ეს რა თამაშჳ წამოიწყე? მერე რა ბიჭი შეარჩიე?! ეს აგაგდებინებს თავს?! სოფლელი არა?! რას ერჩოდი მაინც. უკვე გეშინია არა? ხედავ რა თვალები აქვს, რა ძლიერი მარჯვენა? – მირანდამ სარკეს შიშით შეხედა და უპასუხა:
– ახლა აქედან როგორმე სალონის კარებში უნდა გავიდე და მერე ყველაფერს ავუხსნი. როგორ მეცოდება?! როგორ მრცხვენია საკუთარი თავის?!
მირანდა კატასავით ფრთხილი ნაბიჯებით სალონის კარებისაკენ გაემართა. მაგრამ ვაჟს ეს არ გამოჰპარვია და გზა გადაუჭრა.
– მეჩვენება თუ გაპარვას ცდილობ?
მირანდა დაიბნა.
მის წინ წელზევით შიშველი ათლეტური აღნაგობის ძლიერი მამაკაცი იდგა.
ამას სად გავექცევი – წამით გაიფიქრა ქალმა.
– იცი რა, შენ რომ გგონია მე ის არა ვარ – ხმის კანკალით მიუგო მან.
– მე რომ მგონია, რას ნიშნავს? მე არაფერიც არ მგონია. შენ თვითონ მომიყვანე აქ, მეცეკვე, მეც ადამიანი ვარ. მართლაც ვერაფერი გავიგე.
გაბრაზებული ვაჟი შეტევაზე გადავიდა. ამ დროს კარებში შეშინებული ანანო და მარი შემოიჭრნენ.
ვაჟი გაოცებული შედგა. მირანდა დაიბნა, ბოლოს მეგობრებს მიუბრუნდა:
– ანანო, მარი, ნუ შეშინდებით, საშიშჳ არაფერია. მე და ელდარი მოვილაპარაკებთ, თქვენ კი დაგვტოვეთ.
– აა! ეს ელდარია არა? – ქალებმა აშკარა გაკვირვებით შეთვალიერეს ამმაკაცი – ესაა სოფლელი ხომ?!
– ახლა მანც მოიქეცი გონივრულად, გოგო! – ნიშნის მოგებით მიუგო მეგობარს ანანომ და დემონსტრაციულად დატოვა ოთახი.
– რა ხდება? – ისე შეეკითხა ვაჟი, რომ მისი უპასუხოდ დატოვება არ შეიძლებოდა.
ქალი ნელი ნაბიჯით უკან იხევდა.
– ძალიან გთხოვ, აი, შენი მაისური, ჩაიცვი და წადი.
– ამიხსენი ვინ იყვნენ ისინი? ან შენ თვითონ ვინა ხარ?
ვაჟი წასვლას არც ფიქრობდა.
– წადი რა, წადი მერე აგიხსნი ყველაფერს.
– რას ქვია მერე?!
მირანდა საპირფარეშოსაკენ გაიქცა, ჩაკეტვას აპირებდა, მაგრამ ვაჟმა მიუსწრო და სასოწარკვეთილი ქალი აბაზანის კიდეზე ჩამოჯდა. ვაჟი კი ღია კარებში, პირდაპირ იატაკზე დაჯდა.
– ადექი, თორემ გაცივდები – მოულოდნელად მზრუნველობა გამოიჩინა ქალმა.
– ნუ შეწუხდები. ახლავე ამიხსენი ყველაფერი.
– მე ვარ ჟურნალისტი მირანდა…
ვაჟმა სიტყვა აღარ დაასრულებინა.
– შენ იყავი იმხელა თანბამდებობის პირი კნუტივით რომ მოაქციე?
მირანდამ მხოლოდ თავი დაუქნია
– ეს შენი სპეციალობაა?
ქალმა უარის ნიშნად თავი განზე გააქნია.
– ახლა იჯექი მანდ და აიქნიე თავი. მაინც როგორ ვერ გიცანი?
– იმიჯი შევიცვალე. თემბი შავად შევიღებე და დავიხვიე.
– ალბათ იმიტომ. მე რატომღა მომიწვიე აქ? ინტერვიუ უნდა აგეღო ერთი სოფლელი ბიჭისგან?
– არ ვიცი, რომ დაგინახე ასეთი აზრი რატომ მომივიდა.
– სპონტანურად, რა თქმა უნდა. იფიქრე გავერთობიო და ამხანაგებსაც გავართობო. ახლაც კარებთან გდარაჯობენ ალბათ. მე რა გასართჴბი მნახე. ვერც კი წარმოვიდგენ, უბრალოდ არ მჯერა ის ჟურნალისტი და შენ ერთი და იგივე პირევნებები თუ ხართ.
– მე კიდევ სხვა რამე მაინტერესებდა.
– მაინც რა? სოფლის მეურნეობის რომელი დარგი?
– არა, ეს არა. მაინტერესებდა ამ უხეშ პოლიტიკოსებთან ურთიერთობის შემდეგ, მეც ხომ არ გავუხეშდი, კიდევ შემრჩა თუ არა ქალური მომხიბვლელობა. მთავარი მიზეზი ეს იყო.
– ქალისაგან, რაც შენ გააკეთე, ამაზე დიდი უხეშობა წარმოუდგენელია. მომხიბვლელობაზე კი ნამდვილად არაფერი გაქვს სასაყვედურო. მაინც რამ დაგაინტერესა შენს ქალურ მომხიბვლელობაში, ნუთუ მხოლოდ ზოგიერთმა უხეშმა პოლიტიკოსმა.
– ნამდვილად არ ვიცი, რატომ წამოვიწყე ის სულელური თამაშჳ და რატომ გაწყენინე. შენ კი ისეთი გეგონე არა?
– არ მეგონე, მაგრამ ვერაფრით მივხვდი ვინ იყავი და რაში გჭირდებოდა ყოველივე ეს.
– მართლა არ გეგონე ისეთი? – გაუხარდა ქალს.
– ისეთები პირდაპირ ვაჭრობით იწყებენ, შენ კი ფული სულ დაგავიწყდა. არც კი გიკითხავს რამდენს გადაგიხდიდი. მომხიბვლელობაზე ჩატყარებული შენი ექსპერიმენტები კი ძალიან მიკვირს, ისეთი ლამაზი ხარ, კაცს თავსაც დაავიწყებ. შენ არც აქ ხარ გულახდილი, თორემ რა შუაშია ზოგიერთი პოლიტიკანის უხეშობა, მითუმეტეს მთლად გულგრილად ვერც ისინი დარჩებიან ალბათ. თუმცა წარმომიდგენია შენი წიწაკა ენის როგორ ეშინიათ.
– მართალი ხარ, მაგრამ მიკვირს როგორ ხვდები.
– მე ხომ სოფლელი ვარ. იქ კი ადამიანი უფრო გულისხმიერი და თბილი იზრდება.
– ალბათ მართლაც ასეა.
– ბარემ მითხარი შენს გარეგნობაზე ასეთი კომპლექსური ეჭვი რამ გაგიჩინა.
– მე ძალიან პატარა გავთხოვდი. ოცდასამი წლის ვარ და შვიდი წლის გოგონა მყავს უკვე. ის ჩემი პატარა დაიკო ჰგონიათ. თვითონაც დედას დედაჩემს ეძახის, მე კი მირანდას. მამაისი კი უკვე შვიდი წელი და ხუთი თვეა არ მინახავს.
– გასაგებია, მაგრამ მერწმუნე ეს არ გაძლევს საბაბს გარეგნობაზე ეჭვი გაგიჩნდეს და ერთი ვიგინდარას გამო სხვებზე გაბოროტდე.
მირანდამ საყვედურიანი თვალებით გამოხედა ვაჟს, თითქოს შედავება უნდოდა, მაგრამ გაჩუმება არჩია.
– მე მაინც მიკვირს, შვილი გყავს და დედას არ გეძახის, რატომ იქცა ის შენს ცხოვრებაშჳ ტვირთად. ვისაც შუყვარდები, შენი შვილიც უნდა შეიყვაროს. ვის გამო უნდა თქვა შვილზე უარი?! საერთოდ ყველაფრის დაწყება სიმართლით ჯობია. ის ისეთია, მთელი საუკუნე ფსკერზე რომ იყოს, ბოლოს მაინც ამოტივტივდება. შენ ხომ საოცრად პირდაპირი ქალი ხარ.
მირანდა თვალს ვეღარ უსწორებდა თანამოსაუბრეს.
ვაჟს შეეცოდა ის და სხვა საკითხზე გადაიტანა საუბარი.
– მირანდა, ეს ჩემი საქმე არც არის, მაგრამ მაინც გითხარი, ხომ არ გაწყენინე.
ქალმა უარის ნიშნად თავი გააქნია.
– ახლა კი ერთი რამ უნდა ამიხსნა, ოღონდ სიმართლე მითხარი, როგორ მიხვდი რომ სოფლელი ვარ…
მირანდამ უმწეოდ მიმოიხედა, არ უნდოდა პასუხების გაცემა, მაგრამ ელოდნენ.
ღმერთო, რა დღეში ჩამიგდია დღეს ჩემი რესპოდენტი.
– რატომ არ მპასუხობ? ნუთუ ცხოვრებაში ისეთივე პირდაპირი არა ხარ, როგორც…
– რა შუაშია ცხოვრება. ეს უბრალოდ თამაში იყო.
– მიპასუხე რა. ძალიან მაინტერესებს.
– დასაუთოებელი შარვლით. – მორცხვად მიუგო მირანდამ.
ვაჟს ხმამაღლა გაეცინა.
– სახლიდან კი გამოვდივარ დაუთოებული, მაგრამ რამდენიმე მეტრი ფეხით უნდა გავიარო სოფლის ტალახში, შემდეგ ავტობუსებში, ჭყლეტაში გავტარდები და ასე დაჭმუჭნილი ვაღწევბ თქვენამდე.
– კარგი რა, მაპატიე.
– თქვენ ალბათ ისიც გიკვირთ, წუთიერი სიყვარულისთვის ასე შორს რომ მოვდივართ, მაგრამ იქ სოფელია, ვერ იკადრებ. მართლაც სხვა სამყაროა. ურთიერთობები იქაური ბუნების მსგავსად სუფთაა.
– აქ კი ხომ ხედავ, რა ხალხი ვართ.
– დაცინვას გულისხმობ? ეს არაფერია. კაცმა რომ თქვას, სადღაც სიმართლესაც ამბობთ. გააჩნია რა კუთხით შეხედავ ამ საკითხს. საერთოდ გემოვნების ჩამოყალიბებაზე აუცილებლად მოქმედებს გარემო. ძალიან ძნელია სოფელში ძროხებისა და ღორების საზოგადოებაში ჩამოგიყალიბდეს მაღალი გემოვნება.
– მე შენთვის გემოვნება არ დამიწუნებია. ერთადერთი შარვალი იყო, რომელმაც გაგცა, რომ შენ აქაური არ იყავი. თუმცა სოფლის ტალახში ფეხით რომ ივლი, შემდეგ ავტობუსის ჭყლეტაში რომ მოყვები, გასაგებია იქამდე როგორიც ჩამოხვალ.
მირანდას სიტყვებმა ღიმილი მოჰგვარა ვაჟს.
– ადექი რა, ცივ იატაკზე ზიხარ ედი, არ გაცივდე – უთხრა ქალმა და მხარზე ხელი თბილად დაადო. ვაჟს ესიამოვნა და ხმა ალერსიანი გაუხდა.
– მე ედი ან ედუკი არა ვარ. მე ელდარი ვარ და არ გავცივდები, ხომ იცი სადაც ვარ გაზრდილი. ერთ დღეს შენც წაგიყვან ჩემს სოფელში და იმ ზეცას, იმ მთებს, იმ ტყეს, წყაროებს და მდინარეს რომ ნახავ, არა მგონია იქედან წამოსვლა მოგინდეს.
– შენს სოფელში მდინარეცაა?
– ყინულივით ცივი.
– მაგრამ ძროხები და ღორები?
– ცხენებიც გვყავს.
– ცხენებიც? როგორ მიყვარს ცხენით ჯირითი.
– მინდვრებზე ცხენით ჯირითი მართლაც კარგია.
– საოცარია, მინდვრებიც გაქვთ?
– თვალუწვდენელი.
– და იმ მინდვრებზე ყვავილებიცაა.
– ძალიან ბევრი, ყველა ფერის, უამრავი.
– რა ლამაზ გვირგვინს დავუწნავ ჩემს გოგონას.
– ხომ ხედავ შორიდანაც კი მოგეწონა ჩემი სოფელი.
ქალი უხერხულად შეიშმუშნა, მხრიდან ხელის აღება დააპირა, მაგრამ ვაჟმა არ დაანება.
– ხომ წამოხვალ ჩემთან? – უთხრა და ხელზე ეამბორა.
მისი გრძელი თითები ვაჟის დიდ ხელებში ჩაიმალა. მირანდამ შენიშნა, რომ ეს ხელები სულაც არ იყო უხეში და ის სულაც არ ცდილობდა ვაჟის დაკოჟრილი ხელებისაგან მისი თბილი თითების განთავისუფლებას.
კარებთანსათვალთვალოდ ატუზულმა ქალებმა ერთმანეთს გადახედეს და ჩაიჩურჩჲლეს.
ნუთუ ეს ჩვენი ბობოქარი მირანდუხტია. ეკრანზე როგორი ძლიერი ჩანს…
– თურმე როგორ მონატრებია სიყვარული?!
– მართლაც, მაგრამ მე ვერასდროს ვიფიქრებდი, თუ ბინ ლადენის ბუნკერი ასეთი ლამაზი სიყვარულის სათავე გახდებოდა.

Read Full Post »

ჩემი ბებია სასწაული ქალი იყო. მის ყველა თვისებას წინ ეპითეტად უსაზღვრო უნდა დავურთოთ.

ქალი – უსაზღვროდ ერთგული და თბილი, უსაზღვროდ მოსიყვარულე და მიმტევებელი, უსაზღვროდ ბედნიერი და ამავე დროს უბედურიც.

გულიკო დიასამიძე – ერთიანად, დამამშვიდებლად თაფლისფერი ქალი.

– ბებო, ასეთი ლამაზი ქალი როგორ მიგატოვა ბაბუამ?
– ეხ, შვილო, კი არ მიმატია, ადგა და წევიდა. ბოლოს ხომ მაინც დაბრუნდა.
– კი, ბოლოს დაბრუნდა ბაბუა და ბებოც დახვდა მას თავისებური, უწყინარი საყვედურით. მისმა სუსტმა მხრებმა ატარა იმდროინდელი აჭარელი ქალის მართლაც არაჩვეულებრივად მძიმე ხვედრი.
– ჩემს რაიონში პირველმა მე გადავაგდე ჩადრი. ვისაც ვუნდოდი, ყველამ ზურგი მაქცია, მაგას ოჯახში აღარ შევყვანთო. შუქრიმ რაფერ წამომიყვანა, არ ვიცი.
– ახალ ოჯახში პატარძალს ერთი მეტად ორიგინალური და მაშინდელი პერიოდისთვის ავანგარდული ჩასაცმელი მიჰყვა:
– ერთი კოფთა მქონდა, იდაყვს ქვევით ქონდა მკლავები და შავი იუბკა წვივებს მიფარავდა. კი წამოვღე სახლიდან, მარა, ვინ ჩაგაცვა?! ყოველ საღამოს, დაწოლის წინ, შუქრი მეტყოდა, ერთი შენი მოტანილები ჩაიცვი და დემენახვეო. არც შემეზარებოდა, ჩევცვამდი, გევიარდი – გამოვიარდი ჩემი კაცის წინ. ყოველ საღამოს ერთს გამოვპრანჭებოდი. შუქრისაც ძალიან მოწონდა, მარა ვერ მაცვამდა, დრო იყო იმფერი.
ეხ, ჩემო ბებო, ბაბუას თამამი ქალები მოსწონდა, მაგრამ მის თამამ ცოლს ვერ გეპატრონა, ვერ მოგკიდა ხელი, მის მიერ მოწონებული სამოსით შემოსილს, ვერ ჩამოგატარა ნათესავებთან – ნახეთ რა ლამაზი ცოლი მყავსო – ვერ აღიარა… ”გათხვებული ქალის საქმე სხვააო”- ასე იმართლა თავი შენს წინაშე და ჩაბმულხარ შენც ცხოვრების ფერხულში.
ცხოვრების წესს კი თვითონ ცხოვრება გვკარნახობს. ჩემი ბებიასა და ბაბუის ახალგაზრდობის პერიოდი ისტორიულ მოვლენას, აჭარის დედასამშობლოსთან დაბრუნებას დაემთხვა. მაშინდელი აჭარელისთვის მუსლიმანობა და მისი წესები ხელშეუხებელი იყო. ამ დროს გაჩნდა ქართული ცნობიერებისათვის მანამდე მიუღებელი ცნება – ქართველი მაჰმადიანი, მაგრამ დროთა მეფობას ყველა აღიარებდა. მართალია ამ კუთხის ქალებმა ფეხით გადათელეს ოსმალური ჩადრები, მაგრამ მათი ჩაცმულობა მაინც მეტად შეზღუდული იყო. ასეთი შეფუთული ქალების გვერდით ფერადი თუთიყუშებივით მიმზიდველები ჩანდნენ სიცოცხლის მოყვარული, უკომპლექსო და თავისუფლად ჩაცმული რუსი ეროვნების ქალები. ბაბუაჩემის ასაკის ახალგაზრდისავის მე კი მეტად პრესტიჟულად და თითქმის ცხოვრების ნორმად იქცა ოჯახში შეფუთულ – შეხვეული მეუღლე და ოჯახის იქით რუსი ეროვნების საყვარელი.

და აიღო ხელი ოჯახზე ოთხი შვილისა და ულამაზესი ცოლის პატრონმა კაცმა. თან წაიღო ოჯახში შეკოწიწებული გადანახული მონაგარი და გაჰყვა სატრფოს რუსეთში. გუყლდაწყვეტილმა ცოლმა მხოლოდ სევდიანი გამოხედვით გააცილა. მის გამოხედვაში ერთადერთი შეკითხვა – რატომ? – იკვეთებოდა.

დარჩა დედის ფრთებს ქვეშ ოთხი ანგელოზი, რომელთაც მხოლოდ დედის იმედი ჰქონდათ. დედას კი… თავი დაეხარა, თვალებში ლოდინი ჩადგომოდა. ელოდა ბავშვების დაფრთიანებას და კიდევ… შვილებთან ერთად რუსული წერა-კითხვა ისწავლა. ეს თავისებური პროტესტი იყო, მასზე მიყენებული შეურაცხოფის წინააღმდეგ გამოხატული.
გაჭირვებას არ იმჩნევდა, სტუმარს ცალკე დასვამდა, არაფერს მიაკლებდა.

– შვილებო, თქვენ საჭმელი რომ გაგითავდებათ, ცარიელ ჯამებში მაინც ჭამეთ, სტუმარმა უხერხულობა რომ არ იგრძნოს და ის რომ წავა, მერე კიდევ გაჭმევთ. – ასე აფრთხილებდა ბავშვებს.

ისინიც უფრთხილდებოდნენ დედას და თვალებში შესციცინებდნენ:

– დე, მამა როდის მოვა?
– რა ვიცი, შვილო, მოვა!

ერთ წვიმიან ღამეს ის მართლაც მოვიდა, მგლის სახე ჰქონდა უკვე.

– უნდა დამმალო, გულიკო, მომსდევენ…

ბებიამ შეჰკივლა.

ადამიანის ცოდვაც დეიდევი?! შენი საშველი აღარაა. კი მარა ხომ გიყვარდა, ქალი რაფერ მოკალ, კაცი ყოფილიყო მაინც!

რვა წელი ემალა ბაბუა მართლმსაჯულებას, ბოლოს მაინც ჩაავლეს და ათი წელიც მიუსაჯეს.

ბებია იშვიათად წერდა წერილებს. შვილებსა და შვილიშვილებს კი გვაიძულებდა ხშირად მიგვეწერა.

თვითონ გვკარნახობდა და ჩვენი წერილებით არწმუნებდა ბაბუას, რომ ყველას გვენატრებოდა, გვიყვარდა და ველოდებოდით.

ციხიდან დაბრუნებული ბაბუა ჩვენ ვერც კი ვიცანით.

– ამ დღისთვის რამდენი რამ მქონდა სათქმელად მომზადებული, მაგრამ ახლა რაღა ვუთხრა ამ მოთავებულ კაცსო – თქვა ბებიამ და სკამი მიუჩოჩა.
– ეს რა ახალგაზრდობა მოსულა, როგორ დადიან ჩემი შვილიშვილები – შეშფოთდა მოხუცი კაცი – გოგონებმა კაბები დაიგრძელონ! – გასცა განკარგულება.
– დაწყნარდი, შუქრი! – მიმართა ბებომ – რომ ვთხოვო, დამიჯერებენ, მარა არ ვთხოვ. ძალიან მომწონს ჩემი ბაღნები. იარონ მოკლე კაბებით. ახლა ასეა მოდაში, ვისზე ნაკლები არიან ნეტა!
– ბებო, შენ ცოტა ადრე დაიბადე – ვუთხარი ერთხელ.
– რატომ ამბობ მაგას?
– შენ ახლა უნდა ყოფილიყავი ახალგაზრდა და გეხარა სწავლით და ჩაცმით.
– კი, კი, მართალს ამბობ. წერა-კითხვა ქართულადაც ვიცი, თურქულადაც და რუსულადაც, მარა ეს არ კმარა. ახლა თქვენ რომ გხედავთ, ასეთებს, ეს მიხარია.
– ბებო, ძალიან მიყვარხარ.
– რომ გიყვარდე, დედას დამიძახებდი, მაგრამ არაფერია, წინა დღეს უარესი ვნახე. ერთ ბებიას პატარა შვილიშვილი ბეკეკასავით დასდევდა და ბეე… ბეს… ეძახდა. ბებო დამიძახეთ, მარა ბე არ გამაგონოთ.

ასეთი საუბრის დროს ხშირად შემიმჩნევია როგორი დასაწყლებული თვალით გვიყურებდა ბაბუა. აშკარად გრძნობდა, რომ ბებო უფრო გვიყვარდა.

ბებომ სიბერეში გადაკრული ნათქვამებით მთლად გამოუყვანა წირვა მეუღლეს.

– შუქრი! დღეს სტუმრად რომ ვიყავ, მე და ერთი კაცი ლიფტში გევიჭედეთ. ორი საათი ვერ მოგვიხერხეს იქედან გამოყვანა.

ბაბუა სერიოზულად იბოღმებოდა, ბებო კი თვალს გვიკრავდა.

– თუ მაგარი იყავ, ადრე დეგეცავი, რუსეთში რომ დარბოდი – ნიშნის მოგებით გადახედავდა ეჭვით გასივებულ მეუღლეს.

ერთ დღესაც გახარებული მივვარდი ბებოს.

– დიდედა, იცი, როგორ უნდა გაგახარო?!
– შენ უკვე გამახარე!
– აი, ეს წიგნი უნდა გაჩუქო. ნახე, ემენ დავითაძე ”სოფლის აღმაშენებელი”. ხედავ აქ ვისი სურათია?!

ბებო წიგნს დააცქერდა, ხელი დასტაცა, გულში ჩაეხუტა, გაირინდა, მერე კი ისევფ შორიდან შეხედა.

– ბაბი… ეს ყაბალახი მე გიყიდე. გახარებულმა იმ დღესვე სურათი გედეიღე. ამ სურათში შენ სამოცი წლისაც არ ხარ. ახლა მე შენზე დიდი ვარ ბაბი… რაფერ მენატრები! ნენეს სურათი არც დამჩა. კიდევ კაი შენი სურათი არ დაკარგულა არხივში. ეს რა გამახარე დღეს შენი ნახვით. კაი კაცი რომ იყავ, იმიტომ ჩაგხატეს წიგნში. შენი ბადიშის ბაღანამაც გიცნო და მოგიყვანა შენ შვილთან, ხედავ?!

ოთახიდან გავედი, არ მინდოდა მამა – შვილის შეხვედრისათვის ხელი შემეშალა.
მთელი ცხოვრების მანძილზე ბებო საკუთარი ადგილი ჰქონდა და ის არ დაუკარგავს. რომ აღარ შეეძლო, ერთი ციდა ბოსტანი გაიკეთა და მწვანილს თესავდა. მას პატარა მძივებით მოქარგული ჩანთა ჰქონდა, რომელშიც ყოველთვის იდო სუნამო, ფითქინა ცხვირსახოცი და პომადა, რომელიც არასოდეს გამოუყენებია. ცხოვრებაში ამ ქალს რა არ გადაუტანია, თუნდაც მხოლოდ ბაბუასაგან, მაგრამ საყვედურია დასცდენია და როცა ბაბუამ ხელი წამოავლო მის პომადას – რაღა დროს შენი პომადააო – და ფანჯარაში ისროლა, აი, მაშინ კი აფეთქდა ჩემი ბებია.

– როდის იყო ჩემი დრო, ერთი ეს მითხარი!

ბაბუამ თვითონვე მოიტანა გადაგდებული პომადა და ჩანთაში ჩადო.

ბებოს ძალიან უყვარდა შვილიშვილებთან შეყვარებულებზე საუბარი. სხვადასხვა ასაკის ქალიშვილს ის სხვადასხვაგვარად არიგებდა. თხუთმეტი წლის გოგონას ასე ეუბნებოდა:

– ქუჩაში არავის შეხედო. თუ რამეს დაგიძახებენ ან შემოგთავაზებენ, ისე შეუბღვირე, მეორედ ვერაფერი გაგიბედოს.

თვრამმეტიდან ოც წლამდე ქალიშვილს სხვაგვარი დარიგება ელოდა:

– შვილო, მომისმინე, უკვე დროა, აირჩიე ვინმე. ბაღში რომ შედიხარ, გაშლილ ვარდებს კრეფ თუ კოკრებს? ასეა ყველა. არჩევანი გააკეთე, მაგრამ არ შეცდე, ისეთი ვინმე არ აირჩიო, თაიგულის მორთმევა მაინც ვერ მოიფიქროს.

ოც წელს გადაშორებული გოგონა ბებიასათვის უკვე შინაბერა იყო და სერიოზულ პრობლემად მიაჩნდა მისი გათხოვება.

– შვილო, გაიგე, დღეს სხვანაირი დროა. ერთ ნაბიჯს რომ გადმოდგამს შენსკენ ბიჭი, შენ ორი უნდა გადადგა მისკენ, აბა რაფერ?! ბევრს კი არ შეგეხვეწებიან?!
– ჩემო ბებო, თუკი ვინმე ფეხს გადმოდგამს ჩემსკენ, ისე შევუბღვერ, ახლოს ვეღარ მეკარება – ახსენებს შვილიშვილი ხუთი წლის წინანდელ დარიგებას.
– ვაიმე, შვილო, სულ კი არ უნდა უბღვირო, გაუცინე, კულტურულად ელაპარაკე და შეგიყვარდება.
– ეჰ, ბებო, მე უკვე გაშლილი ვარდი ვარ, ყველას კოკრები უნდა.
– გული არ გეიტეხო, შვილო. დაჭკვიანებულ და სერიოზულ გოგოს რა სჯობს. ახლა ყველაფერი უფრო ადვილია. ადრე ყველაფერი უკვირდათ.
– ეე, ბებო, ახლა სხვაგვარი პრობლემებია, სხვაგვარი.
– მაგით მე ვერ გამაკვირვებ. ახლანდელი ახალგაზრდები საყვედურს რომ იტყვით, მიკვირს. ჩემმა ბაბამ სამივე ბიჭი, ჩემი ძმები სკოლაში მიიყვანა, მე კი დამტია, მარა მაინც ვისწავლე მათგან წერა-კითხვა ქართულადაც და თურქულადაც. ჩემიუ შვილებიდან კი -რუსულად. თქვენ კი წინა დღეს პროგრამა ვერ ვთქვი გამართულად და გაგეცინათ. ასეთ სიტყვებს მე ახლა ვსწავლობ.

სიმართლეს ამბობდა ბებო. წიგნი მართლაც იყო მისი ინტერესის მთავარი საგანი. ჩამოჯდებოდა, ხმამაღლა იკითხეო გთხოვდა და გისმენდა. მახსოვს ”შუშანიკის წამებას” ვკითხულობდი, რომ შევატყვე დიდი ინტერესით მისმენდა, ისტორიული პერიოდიზაციაც კი დავარღვიე და მეტი ეფექტისათვის ისე წავიკითხე, თითქოს შუშანიკმა მუსლიმანობისათვის გასწირა თავი. თან შიშით თვალები კარებისკენ გამირბოდა, ჩემს დას რომ გაეგონა, სასაცილოდ ამიგდებდა. ბებოს კი ჩემთვის მოულოდნელი რეაქცია ჰქონდა.

– მე მეგონა წიგნებში ყოველთვის ჭკვიანურ ამბებს წერდნენ. დედოფალმა ქალმა არ იცოდა, რომ ჩვენ თავიდან ქრისტიანები ვიყავით?! მაგისთვის თავი რატომ მოიკლა. ოთხი ბაღანა იმ გადარეულს რაფერ დუუტია. არა! დღეს ვერ წამიკითხე კაი ამბავი.
იძულებული გავხდი მეღიარებინა რაც გავაკეთე. ისე ეწყინა, სირცხვილით სად წავსულიყავი, არ ვიცოდი. თვალებს ვერ ვუსწორებდი, როცა მისგან დამსახურებულ საყვედურს ვისმენდი..
– ვერ ვხვდები, შენ მე ვინ გგონივარ. შენ იცი მამაჩემი რაფერი კაცი იყო? რუს ჯარსაც არ შეშინებია და მუჰაჯირად არ წასულა. ბევრი დიდი კაციც კი ერიდებოდა მასთან საქმის წახდენას. მე კი მისმა გოგომ, სახლში უჩადროდ მივედი. სხვებსაც კი უნდოდათ ამის გაკეთება, მაგრამ ვერ გაბედეს.
– ხომ არ დაგსაჯა მამამ?
– დამსაჯა? ამფერი ლამაზი თუ მყავდი, არც ვიცოდიო. რას მეტყოდა, მისი შვილი მას ვემსგავსებოდი, გავბედავდი, აბა რას ვიზამდი. ნენეს ჭადი ოთხად გაჭრილი რომ არ დახვედროდა, საქონელს აჭმევდა. ეს ძველი დროიდან მოდიოდა და ჯვარს ნიშნავდა. ეს დღეს ყველამ იცით და გგონიათ მე არ ვიცი?! შენ კი დღეს…
– მაპატიე, ბებო, შენ ხომ თურქული ლოცვები იცი.
– ქართული ლოცვა ვინ მასწავლა. სულ უღმერთოთ კი არ მინდოდა დარჩენა. დღეს ხომ სკოლაში გასწავლიან ღმერთი არ უნდა გწამდეთო, იცოდე, ეს დიდხანს არ გაგრძელდება. იცოდე ღმერთიც არის და ის ქვეყანაც. აბა დოდოფალი ქალი თავს ტყვილად შეაკლავდა?! მარა შენ ჩემთვის ეს
– მაპატიე, ბებო! – სიტყვა არ დავამთავრებინე. მართლაც მაპატიე, ბებო, ყველაფერი და განსაკუთრებით ის, რომ შენი მდიდარი ფოლკლორი ვერ ჩავწერე. მაინც რამდენი ლექსი იცოდი.

მახსოვს ფანჯარასთან მჯდარი ღიღინებდი:

”მარიობას დაგინახე, მიგიგავდა მას თვალები,
მასსავით ლამაზი იყავ, დიმიბნელე მეც თვალები.”

– ბებო, მარიობას დაგინახე რას ნიშნავს?
– აგვისტოს ბოლოს მარიობაია, დეილოცოს მისი დედობა, მერე უკვე შემოდგომაშიც შევდივართ.

შემინდე, დედაო ღვთისავ, მაგრამ ბებოს პასუხი გამიკვირდა, არ მეგონდა თუ გიცნობდა. მაშ?! თუმცა ყოველივე უფლის ნებაა და კაცთა გამოცდისათვის ალბათ ესეც საჭირო იყო.
ყველა განსაცდელთან ერთად, ბებოს ავადმყოფი მეუღლის მოვლაც საკმაოდ დიდხანს მოუწია. ის თავზე ადგა მეუღლეს, არაფერს აკლებდა.

– დედა, რა ამბავია, ამდენი მას არ უზრუნია ჩვენზე. – გადაჰკრა ერთ-ერთმა ქალიშვილმა.
– ახლა ანგარიშების გასწორების დრო არაა, კაცი ავადაა. ესეც რომ არ იყოს, მამაშენზე საყვედურის თქმის უფლება მე მაქვს და არა შენ. – ქალიშვილს ხმა აღარ ამოუღია. გონებაში კი წარსულის სურათი ამოუტივტივდა.

ბაბუას ერთხელ ოჯახში რუსეთიდან ჩვეულებრივი ნათურები გამოუგზავნია, რაც მაშინ დეფიციტური ყოფილა. როცა შუქი აუნთიათ, ბებიას შვილებისათვის უთქვამს:

– ხომ ხედავთ, მამათქვენმა რუსეთიდან აქ ოჯახი გაგინათათო.

ამის შემდეგ გაბედე და გაულანძღე ამ ქალს მეუღლე, როგორიც არ უნდა იყოს ის.

– ბებო, დღესაც ლამაზი ქალი ხარ, მთელი ცხოვრება ქმრიანი ქვრივი იყავი და…
გამომცდელად გადმომხედა.
– ჩვენი კუთხის ქალი ოჯახს არ დაანგრევდა, შვილო. ეს ყველაზე დიდ ღირსებად ითვლებოდა მაშინ.
– ერთ ძველ თქმულებას გეტყვი, და შენ მიხვდები ყველაფერს. ცოლ-ქმარმა სერიოზულად იჩხუბა. ქმარმა უთხრა – ახლა მე დევიძინებ და გაღვიძებულს სახლში აღარ დამხვდეო, თანაც ამ ოჯახში რაც კი ძვირფასად მიგაჩნია, შენი იყოს, წეიღე, ოღონდ შენ აღარ დამენახვოო. იღვიძებს კაცი, მიმოიხედავს, რომ სიდედრ-სიმამრის ოჯახშია. რაშია საქმე? მე აქ რატომ ვარო? – მოკითხა ცოლს. მან კი უპასუხა: – შენ ხომ ნება მომეცი იმ სახლში რაც ყველაზე ძვირფასია თან წაიღეო, მეც შენ წამოგიღეო. ასე შეინარჩუნა ქალმა ოჯახი. ეს რა თქმა უნდა ზღაპარია, მძჳნარე კაცს ზურგით ხომ ვერ გედეიტანდა, ან იმ კაცს იმფერი რა ძილქუში დააწვებოდა ვერაფერს მიმხვდარიყო, მარა აქ იმ ქალის მოხერხებულობაზე და გამტანობაზეა ლაპარაკი. ახლა კაცი ქალს მეოცე კაბას თუ არ უყიდის, შეიძლება ოჯახი დეიშალოს. განა ზოგ კაცს ეკუთვნის, მარა ბავშვებია ცოდვა.
– ბებო, შენ ზოგად პასუხს მცემ, პირადად შენზე მელაპარაკე.
– ყველაფერი ამ ქვეყანაზე ღმერთიდანაა, შვილო. ჩემი ბედი ასე ყოფილა. ერთმა რომ არ გაამართლა, ძიებას ხომ არ დევწყებდი. ბედი მქონოდა, ის იქნებოდა კაი. სამაგიეროდ ჩემს შვილებს ვერავინ ეტყვის ცუდი დედა გყავდათო. მამის საქმე სხვაა, ის კაცია. რუსეთში რომაა, იმფერი თავისუფალი ცხოვრება, აქაც რომ ყოფილიყო, არც შუქრი წევდოდა სადმე. სხვანაირად შეოხედვას კი, შენ თუ არ გინდა, ვერავინ გაგიბედავს, მაგრამ ხანდახან სხვისი კი არა, შენი თავის უნდა გეშინოდეს უფრო. რამენაირად ჭკუას უნდა მოსძახო, უნდა დაფიქრდე მომავლისთვის რა აჯობებს.
– დიახ… დიახ… მართალი ხარ, ჩემო კეთილო ბებო. მართლაც ძნელი არ აჰყვე ცხოვრებისეულ ცდუნებებს, მერე როგორ აკინძულია მარგალიტის მძივივით?! ერთს მეორე მოჰყვება, მეორეს მესამე და შემდეგ უკვე შეჩერებაც ძნელია და ათვლაც. შენ კი რა ძალამ შეგაძლებინა ყოველივეს მოთმენა და ატანა?
– შვილების სიყვარულმა შემაძლებინა. ჩემი ზურაბი ყველა ცდუნებას დაგავიწყებდა ისეთი იყო. გოგონებიც კარგები მყავდა. ყველას ოჯახები აქვთ, შვილები ჰყავთ. ადრე თუ მიჭირდა და ბედნიერებას ვერ ვგრძნობდი, დღეს ბედნიერი ვარ, თქვენ მყავხართ.
– და ჩვენ შენ გვყავხარ, ასეთი კარგი და თანამედროვე ბებო.

მართლაც არაჩვეულებრივი ბებო გვყავდა, მაგრამ სამწუხაროდ ყველაფერს აქვს დასასრული… ძალიან დიდხანს ბებოს ლამაზი სურათი კედლიდან გვიღიმოდა და გვეფერებოდა. ის ჩვენს ტკბილ ბავშვობას გვაგონებდა. მისი თეთრი მსუბუქი ლეჩაქით, მისი უმცირესი მძივებით, მოქარგული ჩანთით, რომელშიც ყოველთვის ეწყო სუნამო, ფითქინა ცხვირსახოცი და პომადა, რომელიც მას არასოდეს გამოუყენებია.

P.S.

როცა ჩანაწერის გაკეთება დავასრულე, საოცრად მომინდა ბებოს ახლანდელ სამყოფელთან მივსულიყავი და მისთვის წამეკითხა.

გზად ჩვენებთან შევიარე. იქ ახლა ბებოს შვილიშვილის შვილი სახლობს, მისი ახალშერთული მეუღლით. ბებოს ოთახი აღარსადაა.

პატარძალი დატრიალდა. ბებოს მოეწონებოდა ასეთი გოგო – გავიფიქრე. რომ გაიგო, სასაფლაოზე მივდიოდი, თვითონაც გამომყვა.

გზად მიმავალმა ნაგავსაყრელთან სურათი შევნიშნე: ნაგავი გადავქექე და ჩემი ბებოს გაფუჭებული სურათი შემრჩა ხელთ. პატარძალი უხერხულად შეიშმუშნა.

– მე არ ვიცი ვისი სურათია, თანაც უკვე გაფუჭებული იყო.
– არა, გენაცვალე, შენ არაფერი დაგიშავებია. ეს თვითონ ცხოვრებაა ასეთი ულმობელი. გთხოვ, ეს ყველაფერი ახლავე დაწვი, სასაფლაოზე კი მარტო წავალ.

ბებოს წავუკითხე ჩემი მოთხრობა. იქ გამეფებულ სიჩუმეს ვესაუბრე. მერე ვეამბორე ბებოს სხეულზე დაყრილ მიწას, მის გულლზე ამოსულ იას მოვეფერე და ცრემლით ბოდიშიც მოვუხადე. საწუთროს ამოებით გულდამძიმებული წამოსვლას ვაპირებდი, რომ უცებ ვიგრძნეი თითქოს ჰაერის ნაკადმა შემკრა და შემაჩერა. მე მას მტელი სხეულით ვგრძნობდი. უცებ ამ ნაკადმა თმებიდან ფეხის ფრჩხილებამდე გამათბო, თითქოს გულში ჩამიკრა. მთლად საოცარი კი ის იყო, რომ ჩემს ირგვლივ ჰაერში ბებოს სუნამოსა და პომადის ნაზი სურნელი ტრიალებდა.

Read Full Post »

თითქმის ოცდაოთხსაათიანი დამღლელი მგზავრობის შემდეგ ტურისტული ავტობუსი თურქეთის ქალაქ ნევშეპირში შევიდა და ყვითელი და მწვანე ფერებით აჭრელებულ, უზარმაზარ სასტუმროსთან შეჩერდა.
ღამის მგზავრობით გადაღლილმა მოცეკვავე გოგონებმა ნბელ-ნელა და ზარმაცად იწყეს ავტობუსიდან ჩამოსვლა, თუმცა პროფესიიდან გამომდინარე, მათ სვლასა და მიხვრა მოხვრას დაღლილობა ვერაფერს აკლებდა.
– საქართველოდან ჩამოვედიტ. ეს მოზრდილი გოგონების ანსამბლია – მოახსენა თარჯიმანმა სასტუმროს მმართველს.
– – კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ისტორიულ კაბადოკიაში! – მეტად გულთბილი ღიმილით შეეგება გოგონებს თურქი მასპინძელი; იფიქრებდით, მათ მოლოდინში ღამე დაათენდაო.
ოფიციალური მხარე მალე მოგვარდა და გოგონები სასტუმროს ნომრებში დანაწილდნენ.
ქეთი საკმაოდ მძიმე ცანთას დასწვდა, მაგრამ ვიღაცამ არ დაანება და ტვირთი ხელიდან თითქმის გამოგლიჯა.
სასტუმროს თანამშროემლი, ახალგაზრდა თურქი ჭაბუკი იყო.
წამით მათი მზერდა ერთმანეთს შეხვდა და ორივე ადგილზე გაიყინა.
ეს არ იყო უტიპარი მზერა; პირიქიტ, ქეთის ის ძალიან თბილი და ნაცნობი ეჩვენა.
– ქეთი, რა დაგემართა? რას მისჩერებიხარ მაგ თურქს?
– გოგონა გამოერკვა, შერცხვა და სასწარაფოდ გაშორდა არანაკლებ გაოგნებულ ვაჟს.
– რა დამემართა, რამ გამომაშტერა?! – ფიქრობდა ქეთი. – მაინც რა ნაცნობი თვალები ქონდა…ტუმცა საიდან, მე ხომ კაბადოკიაში პირველად ვარ.
ვაჟმა ლიფტით მხოლოდ ქეთი გაუშვა ზევით, თვითონ კი ლიფტის დაბრუნებას დაელოდა.
– შეუძლებელია ვიცნობდე, მაგრამ სადღაც ნამდვილად მინახავს- ფიქრს თავს ვერ აღწევდა ქეთი.
– გოგო! რა მოგივიდა? ასე რამ დაგაბნია? – ფიქრები ხელმძღვანელის მკაცრმა ტონმა შეაწყვეტინა.
– მაპატიეთ, ქალბატონო ირინე, მომეჩვენა რომ იმ ბიჭს ვიცნობდი.
– მოჩვენებები მინდა მე? სიცხემ ხომ არ აგიწია? რას მიედ-მოედები?
იმ ღამეს ქეთიმ ვერაფრით დაიძინა, თვალებს მილულავდა თუ არა, თურქი ვაჟის მზერა აფხიზლებდა და ძილის საშუალებას არ აძევდა.
– ღმერთო ჩემო, რა ხდება? მისი თვალები მეუბნება, როგორ ვერ მიცანიო. ეს ნაცნობობის შეგრძნება ვერაფრით ამიხსნია.
დილით რეპეტიციაზე ხელმძღვანელმა მოცეკვავეები გამოაღვიძა, განსაკუთრებით ქეთის დაუბრიალა თვალები.
ჩვენთვის კაბადოკია უპირველესად წმინდა ნინოს სამშობლოა; მიმოიხედეთ ირგვლივ, ყველაფერი მივლილი და ლამაზია, მაგრამ პირდაპირ თვალში საცემია გახუნებული ფერები. აქ მზესაც კი დაჰკარგვია ფერი. ჩვენ წვიამც კი ფერადოვანი გვაქვს, მაგრამ მივეჩვიეთ და არაფრად მიგვაჩნია.
მე ყოველთვის და განსაკუთრებით აქ მინდა თქვენში ნამდვილი ქართველი ქალი დავინახო-ამაყი, კლდემამოსილი, ჭკვიანი.თქვენ კი ჩამოსვლისთანავე სიყვარულობანა გამიბით. გაიხსენეთ „დიდი თურქობნა“ და ისიც, რომ საუკუნეთა განმავლობაში თურქებმა რამდენი ქეთევანი, თინათინი თუ თამარი წაგვართვეს. ამიტომ გთხოვთ, ფხიზლად და ჭკუით იყავით.
– შური ვიძიოთ, თუ წარსულის გამო პასუხი ვითხოვოთ?!
– წარსული არ დაივიწყოთ. მე ახლა აღმოსავლური ცეცხლოვანი სიყვარულისთვის არა მცალია.
– ამისთვის თქვენ საქართველოშიც არ გცალიათ-ხელმძღვანელს არც გააგონეს, ეს სიტყვები ისე, სხვათაშორის, ჩაილაპარაკეს გოგონებმა.
ქეთი მიხვდა, გაფრთხილება ძირითადად მას ეხებოდა. ირინე ვერც კი გრძნობდა, როგორ აწყენინა. მის ჯერ კიდევ ბავშვურ გულს მეტი გაფრთხილება სჭირდებოდა.
სასტუმროს ფოიეში ჩასვლისთანავე ქეთიმ გუშინდელი ყმაწვილი შენიშნა. ისევ შიშის გრძნობა დაეუფლა, მაგრამ რატომ – ვეარფრით ახსნა.
ის კი მშვიდად იდგა და გოგონას თვალს არ აშორებდა. შეეცადა გამოლაპარაკებოდა კიდეც, მაგრამ გოგონამ არაფერი უპასუხა. თითქოს არ ესმოდა რას ელაპარაკებოდნენ. გალიაშჳ გამომწყვდეული ჩიტივით მოუსვენრობამ შეიპყრო.
– თვალები კი არა, მისი ხმაც ნაცხნობია, აღარ შემიძლია. ვისდ მივმართო? ვინ ამიხსნის რა ხდება?!
შემდეგ კი კონცერტი გაიმართა.
დარბაზი ხალხს ვერ იტევდა. ქართულ თეთრ კაბაში გამოწყობილი გოგონები სცენაზე დასრიალებდნენ.
ქართული მუსიკა…ბროლივით გამჭვირვალე თავსაბურავები… ხელების უნაზესი მოძრაობა…
ქეთი თეთრ გედს ჰგავდა.
დარბაზი შფოთავდა. გოგონებს ფარდაში შესვლას არ აცლიდნენ.
ყვავილების წვიმა…
ქეთიმ თაიგულს იქით ნაცნობი თვალები დალანდა.
ვაჟი უცებ დაჩოქა და კაბაზე ემთხვია. ქეთიც დაიხარა და ინგლისურად სახელლი მოჰკითხა.
– რაშიდ! სულის სუ!
სულის სუ! ეს ხომ რაღაცას ნიშნავს. ქეთი დაბარბაცდა და გრძნობა დაკარგა. ვაჟმა ხელში აყვანილი კარებისკენ გააქანა.
– გურჯი გოგონა დაიღალა. უშველეთ – ყვიროდა დარბაზი.
შეშფოთებული ქალბატონი ირინე მედდის თანხლებითრ უკვე ნომერშჳ ელოდა მათ. გამწყრალ ვაჟს მივარდა.
– დაანებე მაგ გოგოს თავი, რას გადაეკიდე. რა დღეში ჩამიგდე ბავშვი.
ვაჟს არ ესმოდა ქართული სიტყვები, მაგრამ ხვდებოდა ხელმძღვანელი მას უჯავრდებოდა. დამნაშავესავით დახარა თავი და ძლივს გასაგონად ჩაილაპარაკა:
– I love Keti.
– I love? არ გადამრიო ბიჭო!
ამ დროს ქეთის მისუსტებული ხმა გაისმა.
– მე მას ვიცნობ. ისაა, ის!
ირინემ ნომრიდან ყველა გაისტუმრა და ქეთის ჩამოუჯდა.
– დაგღალე ჩემო გოგონი?! ჯგუფში ყველაზე პატარა ხარ, მაგრამ ყველაზე უკეთ ცეკვავ. ახლა დაისვენებ და კარგად გახდები.
ქეთიმ ხელი მის მარჯვენას წაავლო და აკოცა.
– რისი თქმა გინდა, მითხარი აბა! თუმცა უკეთესია ხვალ ვილაპარაკოთ. ახლა კი დაიძნე.
გოგონას არ ეძინა, მაგრამ თვალებს ვერ ახელდა. ბოლოს გაურკვეველი ლაპარაკი დაიწო.
– გემი ზღვს ტალღებს მიაპობს…
ნახვამდის ჩემო საყვარელო სამშობლოვ! ქეთევანი ვეღარასოდეს გნახავს…
თოკები…გემბანი…უამრავი ტყვე, ქალი, კაცი, ბავშვი… ერთმანეთზე ლამაზები, თვალებმაყვალა, თვალებგოიშერა, თაფლისფერთვალება, ცისფერთვალება…
ჟრიამული გულსაკლავი, ცრემლები ზღვაში მდინარე…
მზეა თუ ცეცხლი?!. არა, ეს ჩემი მზე არ არის!
ქართველ გოგონას სწყურია.
თურქ ჭაბუკს ეცოდება, წყალს ასმევს.
ვაჟი კეთილია…
მას უყვარს ქეთევანი, მაგრამ იგი უნდა გაიყიდოს.
– ქეთი რას ბოდავ, ქეთი, შემომხედე! ჩასძახის ირინე., მას კი არაფერი ესმის, განაგრძობს…
– – ფული რომ მქონდეს, შენს თავს ვერავინ წამართმევს. მითხარი გურჯისათვის რა არის ყველაზე ტკბილი?
– ყველაზე ტკბილი სულია. მეშინია წარწყმედის.
– სული? საოცარი ხალხი ხართ…
– შენთვის? შენთვის რა არის ყველაზე ტკბილი?
– შენს მერე წყალი, თურქულად-სუ. ამიტომ შენ, ჩემს „სულის სუს“ გიწოდებ. ქართული და თურქუყლი სიტყვების ნაერთით რა ლამაზი მოსაფერებელი სიტყვა გამოვიდა. მიყვარხარ, სული სუ!
– ეს უფრო მეტი ტკივილია.
უცხო ქვეყანა, სტამბოლი. ადამიანთა ყიდვა-გაყიდვა…ტყვეთა ბაზარი…
უამრავ ტყვეთა შორის გამორჩეული ქართველნი…ქეთევანიც აქაა… კეთილი ჭაბუკი ვერაფერს შველის…ცხენით გარს უვლის უამრავ ტყვეს და მხოლოდ ერთს დარაჯობს. ჯოჯო და მახინჯჯი ოსმალო ოქროთი სავსე ქისით ხელში ევაჭრება ქეთევანის გამყიდველს. ლამაზი ქალი ოსმან ბეის საკუთრება ხდება. იგი მეტად კმაყოფილი ბილწი თვალებით მრავალგზის ათვალიერებს. ფეხებზე თოკი აღარაა…შეიძლება გაიქცეს…საით? მარცხნივ ზღვის ხმაური ისმის…
ძალიან მაღალია…მერე რა!
გოგონა გარბის, მცველი ჭაბუკი ცხენით მისდევს.
– სულის სუ!- მისძახის.
გადაფრინდა…
– ჰაერში თვალი მოკრა ცხენიც და ჭაბუკიც მოფრინავდნენ.
– – სულის სუ!-იმეორებდა ექო…
შავი ზღვის ლურჯი ტალღები…
ქეთი დამშვიდდა, ძილს მისცა თავი.
პულსი ნორმალური…
შეშინებული და გაოცებული ირინე ნომრიდან გამოვიდა. რაშიდი კართან იდგა. ქალმა არაფერი უთხრა. თვითონ ვაჟი მიუახლოვდა და ინგლისურად ქეთის ჯანმრთელობა მოიკითხა. ირინე შეწუხდა.
– რა ვქნა?! თურქული და ინგლისური ენები მე არ ვიცი, ამან კიდევ ქართული და გერმანული არ იცის. როგორ გავაგებინო, ბიჭო, თავი დაგვანებე! ვერ ხედავ რა დღეში ჩაგვაგდე?!
რაშიდმა თარჯიმანი იხმო.
– ქალბატონო ირინე, ქეთი ჩემთვის ძალიან ახლობელია, დავინ ახე თუ არა, მაშჳნვე ვიგრძენი ეს. თითქოს ყოველთვის ვიცნობდი და ველოდი მას. არ ვიცი საიდან და როგორ მომივიდა აზრად, მე მას სულის სუ ვუწოდე და ამ სიტყვამ ცუდად გახადა. მაპატიეთ, არ მინდოდა მისთვის გული მეტკინა, ვერ ვხვდები ეს სიტყვა საიდნა მოვიდა.
– კარგი, კარგი, კმარა! – იყვირა შეშინებულმ აქალმა და თანამოსაუბრეს სწრაფად მოშორდა. იქვე მდგომ თარჯიმანს მიუბრუნდა.
– – ლილიან, შენ რეინკარნაციის გჯერა?
– არ ვიცი, ამბობენ…
– არ მაინტგერესებს, რას ამბობენ, მაგრამ მე გაგიჟებული ვარ. მაგ ბიჭს მგონი მართოლა იცნობდა ის გოგო. შედი რტა ნომერში, ჩემს მოსვლამდე ქეთის მიმიკხედე.
– – ქალბატონო ირინე, თუ შეიძლება რაშიდს ვაჩვენებ ავადმყოფს, ცოდვაა.
– შენც გჯერა ხომ? რაც ახლ;ა გითხარი.!
ლილიანმა მხრები აიჩეჩა.
– კარგი შეიყვანე, ოღონდ ბავშვი არ მინერვიულოთ.
– მაშ, თქვენც დაიჯერეთ?!
– არ ვიცი, არა, ჩემო ლილიან!
რაშიდი მეოცნებე და სიყვარულით სავსე თვალებით დასცქეროდა მძინარეს.
– მაინც სად მინახავს ეს მშვენიერი გოგონა? რა ნაცნობია მისი ხორბლისფერი სახე, პაწაწინა ლამაზი ბაგე, ტალღოვანი გრძელი თმის კულულები, მისი უძირო მწვაანე თვალები. ო, რა ბედნიერიო ვარ, რპომ ისევ შევხვდები მას, მაგრამ ვერაფრით ვიხსენებ, ადრე სად შეიძლება მენახა ის.
ავადმყოფმა თვალები გაახილა. აღარ შეშჳნებულა, არაფერი გაკვირვებია. ბოდიშს უხდიდა ვაჟი, ის კი იღიმებოდა. უცებ შეეკითხა:
– რაშიდ, შენ იცი რას ნიშნავს სულის სუ?
– არ ვიცი, მაგრამ ძალიან დიდი სითბო მოდის ამ სიტყვიდან ჩემს გულში.
– სულის წყაროს ნიშნავს.
– ვგრძნობდი ძალიან ტკბილი სიტყვა იქნებოდა.

ვაჟი ბედნიერი იყო.
ამ დროს კარი გაიღო და ირინე შემოვიდა. ქეთი მშვიდად რომ დაინახა, გაიხარა:
ქეთი, ჩემო სიცოცხლევ, როგორა ხარ? მოვკლავ მაგ უბედურს, ჩემი ხელით დავახრჩობ.
მაგან რაღა დაგიშავათ, ქალბატონო ირინე?
მაგან თუ არ დამიშავა, მაშ სხვა ვინ?! ლილიან, ერთი ამ ვაჟბატონს უთარგმნე, ქეთი რომ უყვარს გასაგებია, მაგრამ მას დედ-მამა ჰყავს, ჩამობრძანდეს ჩვენთან, მოელაპარაკოს მის მშობლებს, ხელი სთხოვოს მათ, როგორც ქართული ტრადიციაა და მერე მელაპარაკოს მე.
რაშიდი იღიმებოდა. ქეთი კი ხელმძღვანელს საყვედურობდა:
– ასე უცებ გამიმეტე?
– რა ვქნა, ძალიან მეცოდება!
– ღქვენ გეცოდებათ? ეს შეუძლებელია!
– რა არის შეუძლებელი. განა მე კი არ მაქვს გული?! სადაც კი წავედით, ხმის ამოუღებლად უკან დაგვსდევს. ცოდვაა ბიჭი, სიყვარული ძნელია, აღმოსავლური მითუმეტეს.
რამდენიმე დღეში მოცეკვავე გოგონების ჯგუფმა დატოვა სასტუმრო.
– შენ არ იდარდო რაშიდ!- ირინე ამ სიტყვებით ემშვიდობებოდა ვაჟს. – როგორც მოვილაპარაკეთ, ისე იქნება, გელოდებით.
– I love Keti.
– ვიცი, მჯერა, მაგრამ რაღაცეებში მაინც მეპარება ეჭვი. ამიტომ შენ შენს გრძნობებშჳ კარგად გაერკვიე და მერე გვესტუმრე.
რაშიდი მორჩილად უქნევდა თავს, თან ავტობუსში მჯდომ ქეთის ვერ აშორებდა თვალს.
ავტობუსი დაიძრა. სტუმრები და მასპინძლები ერთმანეთს დიდი სითბოთი ემშვიდობებოდნენ. ამ ხმაურში ყველას სმენას რაშიდის ხმა მიწვდა
– სულის სუ! I love Gurjistan!
– საერთოდ არ ვფიქრობდი, თუ ასე დამწყდებოდა გული აქაურობის გამო.
– გული ნამდვილად მწყდება, მაგრამ საქართველოც ძალიან მომენატრა.
– კაბადოკია არის ბუნებრივ საოცრებათა შორის უპირველესი. აქ გული სხვა ძალით ფეთქავს.
– აკსარაი…ნევშეჰირი…
– კაიზერი, კირშეჰირი და უჩუზარი…
– გორემი და ავანოსი მითოიურ სამყაროში გახვედრებს
– და ადამიანს თითქოს სუნთქვასაც უჩერებს.
– რამდენი ეკლესიაა, თანაც რა ძველი.
– მეჩეთი და ეკლესია ერთ ჭერქვეშ, საოცრებაა.
– კაბადოკიის ხედი აჭარბებს დამთვალიერებლის ყველაზე თამამ წარმოდგენებს.
– ეს ქვეყანა დიდი ფილოსოფიური ნაწარმოებია, რომელიც ყველა ნაბიჯზე ახალ იდეას ბადებს.
– ამ ნაწარმოების შესაქმნელად ადამიანს და ბუნებას ხელი-ხელჩაკიდებულებს ერთად უმუშავიათ.
– ეს ქვეყანა ნამდვილად გაჯადოებს და ეს განცდა არასოდეს გტოვებს.
– კაბადოკიის შემდგე მე მჯერა ოცნებატა ახდენის.
გოგონების აღფრთოვანებას დაღლილობამ მაინც სძლია. ნელ-ნელა მოეშვნენ, მიწყნარდნენ და მიიძინეს.
ირინე სიყვარულით დასცქეროდა შვილებივით გამოზრდილ მძინარე მზეთუნახავებს.
ტურისტული ავტობუსი გზატკეცილზე მსუბუქად მისრიალებდა.
ქეთის ძილში ცხენის ფლოქვების ხმა ჩასწვდა. თვალი გაახილა. მხედარი თანდათან ახლოვდებოდა. ჩაცმულობით ქეთევანის მცველს ჰგავდფა, სახლით კი ახალგაცნობილ თურქ ჭაბუკს. ქალი ანიშნებდა უკან გაბრუნდიო. ვაჟი კი გაქვავებული სახიტ მოსდევდა ავტობ უსს.
შეშინებულმა და სასოწარკვეთილმა ქეთიმ პირჯვარი გამოისახა…
მხედარმა სვლა შეანელა, ბოლოს კი შეჩერდა და მთელი ხმით დაიძახა:
– I love Keti. I love Gurjistan…

Read Full Post »

რა გრძნობა გეუფლება, როცა ექიმი თვალს ვერ გაგისწორებს?!
გინდა ისევ შენ იხსნა უხერხული მდგომარეობიდან, დიაგნოზის დასმაში ეხმარები.
– ნუ ნერვიულობთ, ექიმო, ყველაფერი გასაგებია, არც მოულოდნელია რამე. ოღონდ ჩვენს შორის დარჩეს.
– უნდა ვიბრძჴლოთ.
– მაგრამ არა ლოგინში. კარგად ბრძანდებოდეთ.
პოლიკლინიკის ეზოში, მარტო დარჩენილმა სისუსტე ვიგრძენი, მუხლების კანკალი დამეწყო. იქვე, უზარმაზარ ბზის ბუჩქთან ახლოს მდგარ სკამზე ჩამოვჯექი. საფეთქლებთან ჩაქუჩები მიკაკუნებდნენ.
– უკურნებელი…
თვალთაგან წყვილი ცრემლი…
წარმოუდგენლად ცხელი…
წამში გადაფასებული სამყარო… სხვა თვალით დანახული…
რამდენი რამ ადრე ფასეული დღეს არაფრის მთქმელი. უსარგებლო ნივთად ქცეული…
– ღმერთო, ვის შევჩივლო?
– არც არავის! განა გინდა საცოდავი და ავადმყოფი ახსოვდე ვინმეს?
– არა! არ მინდა! მაგრამ არც ის ვიცი რა ვქნა.
– მოიფიქრე რამე!
– რაღა მოვიფიქრო?
– რითაც სხვებს ანუგეშებდი.
– რითაც სხვებს ვანუგეშებდი? მართლაც! აბა გავიხსენო: ძვირფასო, თავი მაღლა. გაიღიომე და გაიმეორე „მაგრამ ცხოვრება გრძელდება და ის მშვენიერია“.
– აი, ასე!
– დამეხმარე, ღმერთო!
– დაგეხმარები.
სახლთან მისული პირველად შვილმა შემნიშნა და ჩემსკენ გამოექანა.
ნიავი ქოჩორს უწეწავდა…
თუ მარტო საკუთარ თავზე არ იფიქრებ და მეორეც გაგახსენდება, ყოველგვარ სტრესს გაუმკლავდები
მისი პაწია ხელები კისერზე, ერთი კოცნაც და…ყველაფერი დამავიწყდა.
რა ძალა ჰქონია ამ პატარა არსებას.
არა, ღმერთო, ჯერ არა, ჯერ საქმე მაქვს, არა მცალია.
ჰაი, ქალის ქარაფშუტობავ!
ყოველი მატერიალურის დასაკარგავად მზადაა, ოღონდ სილამაზე შეინარჩუნოს.
ბრძოლა სხვა სახესაც იძენს…
განსაცდელმა რწმენა და დამოუკიდებლობა შემძინა.
სხვენში წლების წინ გადანახული მოლბერტი მოვნახე. პალიტრიდან ფერებმა სხვანაირად შემომანათა.
ეს ის ფერები აღარ იყო, წლების წინ რომ ვხედავდი… ახლა მე მათ ვგრძნობ.
ტილო გადავჭიმე და ხატვა დავიწყე.
პირველად შვილის პორტრეტი დავხატე…
ნიავი ქოჩორს უწეწავდა, ჩემსკენ მორბოდა.
იფიქრებდი, ცოტაც და გულში ჩამეკვრებაო.
შემდეგ მზე და ზღვა…
უფრო მზის ჩასვენება ზღვაში.
კიდევ ტეთრ ღრუბლებთან, მთაზე შეფენილი თეთრი ცხვრის ფარა…
კიდევ მთელ კედელზე მინდორი დავხატე მხოლოდ ყვითელგულა თეთრი გვირილებით და მზისფერი ბაბუაწვერებიტ მოჩითული.
კრიტიკა ჩემდა გასაოცრად თუ გასამხნევებლად დადებითი.

– ისეთი ფერებია გეგონება სამოთხეში აღმოვჩნდიო – თქვა ერთ-ერთმა კრიტიკოსმა.
დიახ, მე მინდოდა, რომ ის აქ ყოფილიყო – გავიფიქრე გულდაწყვეტილმა, მაგრამ უზომოდ გახარებულმა.
მხოლოდ ერთი რამ აინტერესებდა ყველას რატომ დავიწყე ასე გვიან.
ნურასუკაცრავად, ეს ცემი საიდუმლოა, ცოტა მწარეც კი…მაგრამ იცოდეთ „სული ჩემი აქაა – ჩემს ნახატებში“.
დარწმუნებული ვარ, სანამ ვხატავ, ღმერთი მადროვებს.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ ჩემი პირველი ტილო გამახსენდა.
წვიმა დავხატე. „ატირებული ღრუბლები ვუწოდე“. ტილოზე გამოსახულ გოგონას ქარი ისე ურტყამდა სახეში, თითქოს მასზე გულმოსულიაო. წვიმაც უშენდა შეუბრალებლად. გაწუწული გოგონა კი ოდნავ მაინც იღიმებოდა. ცოდვა გახეილი სჯობსო და ბავშვურად ჯოკონდას ღიმილის დაჭერა მინდოდა, სხვა არაფერი.
სურათი სევდიანი იყო, არავის მოსწონდა. მთავარი კი ის იყო, რომ მე მომწონდა.
ეს სურათი დღეს ჩემს აწმტოდ იქცა… ხშირად განმარტოებას ვცდილობ. სულის ნავსაყუდლად ტაძარი მექცა.
მართლაც ძალიან მშველის ლოცვა…გულიდან წამოსული, ათასჯერ გააზრებული.
მაგრამ ბოდბეში წმინდა ნინოს საფლავზე დაჩოქილს ყველა ჩემი სათხოვარი თუ სატკივარი გადამავიწყდა და მადლობა გადავუხადე.
გულწრფერლი მადლობა ყველაფრისათვის.
თითქმის დავრწმუნდი, მიუღწეველი მართლაც არაფერია, ოღონდ ძალიან უნდა მოინდომო. ღმერთი აუცილებლად დაგეხმარება. ღმერთი და ისეთი მეგობრები, როგორებიც მე მყავს.
ხანდახან სინდისი მაწუხებს…
მე მათ ვატყუებ…
მაგრამ არა უშავს, მოვა დრო, გამიგებენ, მაპატიებენ. ეს ტყუილი თვითონ მე მათავისუფლებს უდიდესი ეჭვისგან…
მაინც რატომაა, ვინმესთან ცამდე მართალიც რომ იყო, თუკი კვდება, თავს დამარცხებულად გრძნობ და სიბრალულის გრძნობა გიპყრობს.
ყველაფერს ნანობ. ეს რომ გცოდნოდა, არც კი შევედავებოდი, დაუთმობდი, ბოდიშსაც მოუხდიდი. დაე ის ყოფილიყო მართალი, თუნდაც დაცაგრულიყო შენი სიმართლე…
იმიტომ რომ სიკვდილი ულმობელია, მაგრამ…
მაგრამ დამიჯერეთ მაინც არ შეიძლება ჩვენ, მოკვდავებმა ერთმანეთს მომაკვდავებივით ველაპარაკოთ.
მაშჳნ დაიღუპებოდა კაცობრიობა.
და ვგრძნობ, თითქოს სიკვდილმა დუელში გამომიწვია…
თუ მე გამოვიწვიე…
ეს უთანასწორო ბრძოლაა.
ალბათ გაგეცინებათ, მაგრამ ეს უთანასწორობა ჩემს სასარგებლოდ მგონია.
მართლაც მშვენიერია სიცოცხლე.

Read Full Post »