Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2011

ახალი  წელი  ახლოვდებოდა. თოვლის  ბაბუამ  გადაწყვიტა  პირველ  რიგში  ბავშვებისათვის  საჩუქრები  შეერჩია,  ამიტომ  ბავშვების  სათამაშოების  ქალაქში–ქინდერლანდიაში  გაემგზავრა.

ქინდერლანდია  დიდი  მდინარის  პირას  მდებარეობს და  იქ  მსოფლიოს  ბავშვებისათვის  სათამაშოებს  ამზადებენ.  ზოგჯერ  დამზადებულ  სათამაშოებს  ნაწილებადაც  კი  შლიან,  ისე  რომ  შემდეგ  ბავშვებმა  შეძლონ  მათი  აწყობა,  მოათავსებენ  ყვითელ  ოვალურ  ყუთში,  ყუთს  ამოავლებენ  ბავშვების  საყვარელ  ტკბილ  შოკოლადში  და  ლამაზ  ბრჭყვიალა  ქაალდში  ახვევენ.  ამ  ბრჭყვიალა  კვერცხ  შოკოკადებში  რა  სიურპრიზი  აღარ  ელოდება  ბავშვებს—ბეემოტები,  ჯუჯები,  კერდღლები,  კენგურუები,  მანქანები,  მიტოციკლეტები  და ათასი  სხვა  რამ.

ჰოდა,  თოვლის  ბაბუა  სწორედ  ამ  ქალაქს  გაემგზავრა. შევიდა  თუ  არა  იგი  სათამაშოებისა  და  შოკოლადის  უზარმაზარ  ქარხანაში ,  ყვირილი   გაიგონა.

—–არ  მინდა,  არსად  არ მინდა  წასვლა,  აქ  დამტოვეთ.  ცუდი  ბავშვი ,  რომ  შემხვდეს  რა  მეშველება  , ცხვირს  მომამტვრევს,   ყურებს  ამახევს  და  სადღაც  მომისვრის  . აქ  დამტოვეთ  ,  გთხოვთ!

თოვლის  ბაბუა  დაინტერესდა  ვი  ყვირისო,  მივიდა  და  გამოელაპარაკა.

——-რატომ  გინდა  აქ  დაეჩენა?  ნუთუ  არ  გაინტერესებს  როგორები  არიან  პატარა  ბავშვები,  როგორ  ცხოვრობენ  და  როგორ  გაუხარდებათ  შენთან  შეხვედრა  პატარა  სპლიყვო?

ბავშვებო,  თქვევ  ალბად   იცით,  რომ  მგლის  შვილს  ლეკვი  ქვია,  დათვისას — ბელი, ლომისას –ბოკვერი,  აქლემის  შვილს –კოზაკი,  კამეჩისას–ზაქი,  ხოლო  უზარმაზარი  სპილოს  შვილს,  ცოტა  არ  იყოს,  სასაცილო  სახელი  –სპლიყვი  ქვია.

——იცი  ,  რას გეტყვი,  ჩემო  პატარავ,—-მიმართა  თოვლის  ბაბუამ  სპლიყვს.—–მე  თვითონ  შეგირჩევ  პატრონს,  მტელი  წლის  განმავლობაში  ვაკვირდები  ბავშვებს  და  ვიცი  ვინ  როგორ  იქცევა,  როგორები  არიან.  მე  შენ  ყველაზე  კარგ  ბიჭს  შეგირჩევ  და  მასთან  გაგგზავნი.

სპლიყვმა  დიდი  წყლიანი  თვალება  ააფახურა  და  თოვლის  ბაბუას  მიაჩერდა.

——ჰო, ჰო,  ნუთუ  არ  მენდობი?   მყავს  მე  ერთი  ნაცნობი  ბიჭი,  ლაშა .  აი ,  იმასთან  გაგიშვებ   ის  არაფერს  დაგიშავებს.

ახალი  წელიც  მოვიდა.  ღამის  თორმეტ  საათზე  ყველა  ფანჯრებთან  იდგა და  ზეცისკენ  მიეპყრო  თვალები  ,იქ  კი  ათასი  ფერის  ნათურა  დაფრინავდა  და  ახალ  წელს  ულოცავდა  ქვეყანას.

ახალ  წელს  გულისფანცქალით  ელოდა  ლაშაც.  წელს  ხუთი  წუთითაც  კი  არ  ჩაუძინია.  უცებ  ეზოში  სამი  სხვადასხვა  ფერის  უზარმაზარი  ბუშტი  დაეშვა  ,  რომელსაც  ბოლოში  პატარა  ლამაზი  ტომარა  ჰქონდა  ჩამოკიდებული.  ლაშამ  ეს  საკუთარი  თვალით  ნახა.  ის  ელოდა  თოვლის  ბაბუის  საჩუქარს,  მაგრამ  ეგონა ის  სადმე  ,  კარადაში  ან  ბალიშის  ქვეშ  იქნებოდა  დამალული,  როგორც  შარშან.  წელს  კი  მას  თოვლის  ბაბუამ  ბუშტებიტ  ჩამოუფრინა  საჩუქარი.

ლაშა  თვალის  დახამხამებაში  ეზოში  გაჩნდა  და  საჩუქარი  ჰაერშივე   დაიჭირა.  აბრჭყვიალებულ  ზეცაში თოვლის   ბაბუის  ოქროს  ეტლსაც  კი  მოჰკრა  თვალი.  გახარებული  შევარდა  სახლში თან  დედას  გასძახოდა  .

——დედა,დედა,  ნახე  თოვლის  ბაბუამ  საჩუქარი  გამომიგზავნა. ჩქარა  მოდი,  ვნახოთ,,  აი,  პოლიციის  მანქანა ,  ფანტა,  თოვლის  ბაბუის  საახალწლო  კალენდარი,  ზღაპრების  წიგნი,  რა  ლამაზია!  კანფეტები, ზოროს  ნიღაბი,  დედიკო, თოვლის  ბაბუას  ცოდნია  ზოროს  ნიღაბი  რომ  მინდოდა.  ნახე  , დედიკო,  ქინდერის  შოკოლადი.  ნეტა  შიგ  რა  იქნება?  იქნებ  მანქანა  იყოს…  ნეტა  მანქანა  იქნებოდეს…  როგორ  ავაწყობ!

ყოველივე  ეს  ესმოდა  პატარა  სპლიყვს  და  გატრუნული  იჯდა  ყუთში.  ლაშა  კი  უკვე  გარშემოკრულ  შეკოლადს  ამტრევდა,   და  თან  გაიძახოდა    .

——-როგორ  მინდა  კიდე  ერთი  მანქანა!

ამ  სიტყვებით  პატარა   ყუთს  თავი  მოხადა  და  შიგ შიშისაგან  თვალებ  დახუჭული  სპლიყვი  შერჩა  ხელთ.

——-ჰეე,  შენ  ვინა ხარ?

სპლიყვმა  ჯერ  ცალი  თვალი  გაახილა,  მერე  მეორე,  წამწამება  ააფახუნა  და  გაუბედავად  მიუგო  ლაშას.

—–მეე?…მე სპილო  ვარ…  უფრო  სწორად  სპილოს  შვილი,  სპლიყვი,  შენ  კი  მანქანა  გეგონე  ხომ?

——არაუშავს,  შენც  საინტერესო  ვინმე  ხარ,  ოღონდ  თეთრი  ეშვები  რატომ  არ  გაქვს?

——ხოო,  ალბათ  საინტერესო  ვარ… ეშვები  იმიტომ  არ  მაქვს ,  რომ  ჯერ  პატარა  ვარ.  ხორთუმი  ხომ  მაქვს,  ოღონდ  არ  მომამტვრიო რა…

——არა,  როგორ  გეკადრება! საინტერესო  იმიტომ  ხარ  ,  რომ  მე  არც  კი  ვიცოდი  სპილოს  შვილს  სპლიყვი  თუ  ერქვა.  ისე,  ძალიან  მომწონხარ,  ჩვენ  უნდა  ვიმეგობროთ  კიდეც.  მე  ლაშა  ვარ .

,,მე  ეს  ჯერ  კიდევ  ქინდერლანდიაში  ვიცოდი…თოვლის ბაბუამ  მითხრა,,——გაიფიქრა  სპლიყვმა, მაგრამ  ლაშას  არა უთხრა რა.

უთხრა რა . ამის  ნაცვლად  ოდნავ  გაიღიმა  და  მიუგო.

——-მე  ხომ  უკვე  გაგეცანი,  სპლიყვი  ვარ,  მეტი  არაფერი  ვიცი.

ლაშას  ისე  მოეწონა  სპლიყვის  გულახდილობა, რომ  თითქმის  შეუყვარდა იგი.

——-პირველ  რიგში  შენ  გჭირდება  სახელი.  რა  დაგარქვა  ისეთი,  სპილოს  რომ  მოუხდება?ამას  წინათ,  ცირკში  დიდი  სპილო  გავიცანი.  შენც  ხომ  დიდი  გაიზრდები  ,  იმ  სპილოს  სალვადორი  ერქვა.   ჰოდა  შენც  დღეიდან  სალვადორი  იქნები  და  ჩვენ  სულ  ერთად  ვიქნებით.

მაშ ,  ხორთუმს  და  ყურებს  არ  მომამტვრევ?

——-რას   ლაპარაკობ?  მე  მეგობრებს  არაფერს  ვუშავებ.

——-მაშ ,  მომეფერები  და  გეყვარები?

——–რა  თქმა  უნდა! იცი  რა  მოვიფიქრე?  შენთვის  ეს  ალბად  სასიამოვნო  სიურპრიზი  იქნება.  მე  მყავს  კიდევ  ერთი  მეგობარი  სპილო,  მამამ  მაჩუქა, მას  დუდუნა  ქვია.  შენ  მისი  შვილი  იქნების  უფრო  მოგეფერება.

სალვადორს  სუნთქვა  შეეკრა .

——–ღმერთო  ჩემო  ,ნუთუ  დედაც  მეყოლება  და  მეგობარიც .  ნუთუ  მარტო  აღარ  ვიქნები პლასტმასის  პატარა  ყუთში  დახუთული.

ლაშამ  სალვადორი  მიიყვანა  დიდ  სპილოსთან.

——-ძვირფასო  დუდუ,  გაიცანი,  ეს  შენი  შვილია  სალვადორი.

დუდუნა  შეკრთა,  მადლიერი  თვალებით  გადმოხედა  ლაშს  და  პატარა  სალვადორი  თათით  ახლოს  მიიჩოჩა.  სალვადორი  გაინაბა,  თვალები  დახუჭა  და  უფრო  მიეკრო  დედის  თბილ  სხეულს.

,,ღმერთო… ღმერთო…  რა  კარგი  ყოფილა  ჩემი  დედიკო.  გმადლობთ,  თოვლის  ბაბუა, გმადლობთ,,

ლაშა  სიხარულით  თვალებანთებული  შესცქეროდა  სალვადორს  სხვა  სათამაშოები  აღარც  კი  ახსოვდა.

ფანჯრიდან  ამ  სურათს  თოვლის  ბაბუაც  უყურებდა. ორჯერ  დაუკაკუნა  კიდეც,  მაგრამ  ლაშას  უკვე  ეძინა.  დედას  კი  თოვლის  ბაბუის  კაკუნი   ქარის  ხმაური  ეგონა და  ყურადღება  არ  მიუქცევია.

ძალიან  კმაყოფილი  დარჩა  თოვლის  ბაბუა.—–მართლაც  კარგი  ბიჭი  შემირჩევია  პატარა  სპლიყვისთვისო.—-ჩაილაპარაკა  და  გაფრინდა  მისი  ოქროს  ეტლით  სხვა  ბავშვების  ეზოებისკენ.

Read Full Post »

——ლაშა, შვილო, წესიერად თუ არ მოიქცევი,ახალი  წელი   რომ  მოვა, თოვლის  ბაბუა  საჩუქარს არ  გამოგიგზავნის.

——დედიკო,  რას ნიშნავს  ახალი  წელი  მოვა? როგორ  მოვა?  ან  ახლა  სად  არის  წასული?

——მისმინე,  გენაცვალე  და დაიმახსოვრე.  წელიწადში  ოთხი  დროა—გაზაფხული,  ზაფხული,  შემოდგომა  და  ზამთარი. თითოეულ  დროში  სამ–სამი  თვეა. აბა მითხარი  სულ  რამდენი    თვეა  ოთხივე  დროში ?

—–სამი… სამი… სამი და კიდევ  ერთი  სამი.  ამდენი  თითები რომ  არ  მაქვს?ორი  სამი    ექვსია,  შემდეგი  ორი  სამიც  ექვსი.  ორი  ექვსი  კი …რამდენია  არ  ვიცი.

—–ორი  ექვსი  თორმეტია  შვილო,   აწი  აღარ  დაგავიწყდეს.

—–დედიკო,  წელიწადში  თორმეტი  თვე  ყოფილა.!

——მართალია,  ახალი  წელი  კი  პირველ  იანვარსაა.  ამ  დღეს  ძველ  წლებს  კიდევ  ერთი  წელი  შეემატება.

—–დედიკო,  თოვლის   ბაბუა  მხოლოდ  ახალ  წელში  ცხოვრობს?

——დიახ,   თოვლის  ბაბუის  დრო  ახალი  წელია  ამ  დროს  ის  მისი  ოქროს  ეტლით  დაქრის  ცაზე  და  ყველა  კეთილ,  ჭკვიან  და  კეთილ  ბავშვს  ასაჩუქრებს.   იცი  მთელი  წლის  განმავლობაში  ის  ბავშვებს  აკვირდება,  როგორ  იქცევიან  ისინი,   როგორ   სწავლობენ,  უფროსებს  როგორ  უგდებენ  ყურს  და შმდეგ ყველაფერს  უბის  წიგნაკში  ინიშნავს.

——-დედა,  თოვლის  ბაბუას  უბის  წიგნაკი  აქვს  და მეც  ვუწერივარ?

——რა   თქმა უნდა,  შვილო, მას  მწვანე  თეთრ  წინწკლებიანი  უბის  წიგნაკი  აქვს  და  იქ  ლაშაც  წერია. დარდი  ნურაფრისა  გექნება,  შენ  ხომ  შესანიშნავად  იქცევი ?!

——რა  ვიცი,  ამას  წინათ  ილიკოს  მანქანა  არ  ვათხოვე.  აწი  აღარაფერს  დავაშავებ.  ისე, დედა,  ყველა  დროს  ზამთარი   სჯობს  არა? შობა,  ახალი  წელი,  თოვლი , გუნდაობა,  ციგაობა,  თხილამურები…რა  მხიარულებაა…

——შენ  ასე  ფიქრობ?   მოდი  ყველა  დროს  გადავხედოთ.  აი,  გაზაფხული  რომ  მოდის  რა  ხდევა?  თოვლი  დნობას  იწყებს  .

——ხედავ  რა  ცუდია  გაზაფხული?!

——კარგი  ,  ჯერ  მომისმინე.  თოვლი  მთლად  დამდნარი  არცაა,  რომ  მინდვრები  ენძელებით  გადათეთრდება   ბუჩქის  ძირებში  კი  იები  და  ყოჩივარდები  გაძნდებიან.

——დედიკო,  გახსოვს  დედის  დღეზე  იები  რომ  დაგიკრიფე?

——-ხომ  ხედავ  დედის  დღეც  გაზაფხულზეა.   ახლა  გავაგრძელოთ,  პატარ–პატარა  რუები  არაკრაკდებიან, ირგვლივ   დათბება,   ხეებს  კვიტები  შემოასკდება  და  ათასფრად  აყვავდებიან.ბარემ  ისიც  ვთქვათ,  გაზაფხულზე  ვისი  დაბადების  დღეა?

——ჩემი  და შენი,  დედიკო.

——მაშ,  ცუდია  გაზაფხული?

——არა  ,დედა,  არა,  ძალიან  კარგია!

——მერე  ზაფხული  მოვა. ჯერ  სოფლად  წავალთ. მათესთან  და  მარიტასთან  ერთად  მდინარეში  იბანავებ.  ყვავილებს,  კენკრას,  და სოკოს  დაკრებთ  ტყეში.  გახსოვს  იქ  ზღარბი  და  მელია  რომ  ვნახეთ/

——კი,  დედიკო ,  მახსოვს .  იმ  მელიამ  ანიკო  ბებოს  ქათამი  რომ  მოპარა,   შენ  გახსოვს?

—–მახსოვს. სოფლიდან  რომ  ჩამოვალთ  ზღვაზე  ვივლით.  დილის  შვიდ  საათზე  ავდგებით .  შენ  –ველოსიპედით,  მე კი  ფეხით  ჩავალთ  ბულვარში.  განა  ცუდია  დილით  ზღვაზე  ბანაობა  და  ბულვარში  ველოსიპედით  სეირნობა?

——არა,  დედა,  ზაფხულიც  კარგია!

—–მაშ,  შემოდგომა  არ  მოგწონს?  რამდენი  ფერია  ირგვლივ,  რამდენი  ხილია.  შენი  მსხალი  როგორ  მსხლებს  გაჩუქებს,  შენი  ყურძენი  როგორ  მტევნებს  მოისხამს?!  ყვითელი  მანდარინი?  შენ  რომ  ძალიან  გიყვარს,  აბა  მითხარი,  არ  გენატრება?

——მენატრება, დედიკო ,  მენატრება.  მართლაც  ყველა  დრო  კარგი  ყოფილა.

——მთავარი  ის  კი  არაა  წელიწადის  რა  დროა,  მთავარია  შენ  როგორ  იქცევი  და  როგორი  ბიჭი  ხარ  შვილო,

——ნეტა  როგორი  ბიჭი  ვარ?  თოვლის  ბაბუა  ნეტა  რას  ფიქრობს  ჩემზე?

——რავიცი,  შვილო,  დაველოდოთ  ახალი  წლის  მოსვლას.

მალე  ახალი  წელიც  მოვიდა.  თოვლის  ბაბუამ  გადმოიღო  უბის  წიგნაკი  და  გადახედა  საკუთარ  ჩანაწერებს.

ილიკო—სკოლაში  კარგად  სწავლობს,  ზრდილობიანია,მაგრამ  ხანდახან  ბებოს  აბრაზებს.

თოვლის  ბაბუამ  თავი  გააქნია  და  განაგრძო.

მარიტა—–ძალიან  ცოტას  ჭამს ,  კომპოტიც  დაღვარა  მაგიდაზე.

ალეკო  —–ძალიან  ცელქობს,  უფროსებს  არ  უგდებს  ყურს.

მათე—-კარგი  ბიჭია  , მაგრამ  მტირალაა.

დალილა—–ძალიან  ცელქია  თანატოლ  ბიჭებს  ეჩხუბება  და  ცემს.

ლაშა—-ბაღში  კარგად  იქცევა, უფროსებს  არ  აბრაზებს,  უყვარს  ცხოველები.  ყავს  ძაღლი –ცუგო,   ფისუნია—სინდი, თიკანი  ბეკო  და  მამლაყინწა  პეტრო.  ეს  ცხოველები  თვითონ  ლაშამ   გაზარდა.

——აი , ამ  ბიჭს  დავასაჩუქრებ,  სხვებიც  ჭკუას  ისწავლიან  და კარგად  მოიქცევიან.

ოცდათერთმეტ  დეკემბერს დედა დიდ   სამზადისში  იყო.  ლაშა  და  მამიკო  ნაძვის  ხეს  რთავდნენ.  ლაშას  ძალიან უხაროდა  და  მაგიდის  ირგვლივ  მიმორბოდა,  ხან  რომელ  სათამაშოს  მიაწოდებდა  მამას  და  ხან  რომელს.ბოლოს   მამამ  ლაშა  ხელში  აიყვანა, მან  კი  საკუთარი  ხელით  ნაძვის  ხის  კენწეროზე  თეთრი  ანგელოზი  ჩაამაგრა, მერე  სავარძელში  ჩაჯდა   და  მოციმციმე  ნაძვის  ხის  ყურებაში  ჩაეძინა.  ვერც  კი  გაიგო  როგორ  ჩააწვინა  დედამ  საწოლში.

ზუსტად  თორმეტ  საათზე  ლაშას  საწოლზე  თოვლის  ბაბუა  ჩამოუჯდა ,  ახალი  წელი  მიულოცა  და  უთხრა .

——ლაშა,  შენს  თანატოლებს  შორის  მხოლოდ  შენ  უნდა  დაგასაჩუქრო.  აი  ზღაპრების  წიგნი,  როცა  წერა–კითხვას  ისწავლი  წაიკითხავ.  ეს  კიდევ  შენი  საყვარელი  სათამაშო  მანქანა.

——–თოვლის  ბაბუა  , გმადლობთ.–მიუგო  ლაშამ ,  მაგრამ  დიდი  სიხარული  არ  გამოუხატავს.   თოვლის  ბაბუამ  წარბი  შეიკრა.

——-ყმაწვილო ,  საჩუქრები  არ  მოგწონს?

——-როგორ  არ  მომწონს,  თოვლის  ბაბუ,  მაგრამ…

——რა  მაგრამ?  რითი  ხარ  უკმაყოფილო?  ეს  რაა  თვალზე  ცრემლი  რომ  მოგადგა,  საჩუქარი  ხომ  არ  გეცოტავება?

ლაშამ  თავი  დაღუნა ,  თითქმის  ატირდა.

——მათეს?  დალოს?   ილიკოს?  მარიტას?  ისინიც  კარგი  ბავშვები  არიან .  გული  დაწყდებათ.  იცით,  ბაბუ  ,  როგორ  გელოდებიან?!  თქვენ  ალბად  გამოგრჩათ,  თორემ  ხანდახან  მეც  ვაბრაზებ  დედიკოს  , არც  ჭამა  მიყვარს  ძალიან.

თოვლის  ბაბუამ  წარბი  გაიხსნა  და  კეთილად  გაიღიმა.

—–შენ  მართლაც  კარგი  ბიჭი  ყოფილხარ—-უთხრა,  შუბლზე  აკოცა  და  წავიდა.

მეორე  დღეს  ლაშამ  ბალიშის  ქვეშ  საჩუქარი  იპოვა.   ,,მეგონა  სიზმარი  იყო,  თოვლის  ბაბუა  კი  მართლა  მსტუმრებიაო.,,—გაიფიქრა  გახარებულმა  ,  საწოლიდან  წამოხტა  და  თანატოლებს  მიაშურა.  აღმიჩნდა  , რომ

არცერთი  ბავშვი  არ  დარჩენილა  უსაჩუქროდ.  ახლა  უფრო  დარწმუნდა  ლაშა,  რომ  თოვლის  ბაბუას  სტუმრობა  სიზმარი  არ  იყო.

გარემო  კი  მხიარულებას  და  ბავშვების  სიცილ  კისკისს  მოეცვა,  რომელსაც  დროდადრო  მათი  გადაძახილ–გადმოძახილი  არღვევდა…

——კარი  გამიღე, მეკვლე  ვარ!

——კარი  გამიღე,  მეკვლე  ვარ.

Read Full Post »