Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘თანადგომა’

ხა! ხა! ხა! ხა!–უცებ მოედო მთელ უბანს არანორმალური ხარხარი.

– ვალერა დამთვრალა.

–სად ხეთქა ამ დილაადრიან–გადასძახეს ერთმანეთს მეზობლებმა.

–ხა,ხა,ხა–მთელი ძალით, უცნაურად ხარხარებდა ვალერა,თითქოს თან მოსთქვამდა.

–ვინ დაალევინა ახლა ამ უსაქმურს.  დაკარგულია უკვე მთელი დღე. მე კი რამდენი საქმე მქონდა გასაკეთებელი .–შეწუხდა დიასახლისი.

ვალერას კი დიასახლისის დაგეგმილი საქმეები სულ არ ახსოვდა ხარცხარებდა თანაც ისე თავდავიწყებით ,თითქოს ამ ქვეყნად მხოლოდ ბედნიერებას დაესადგურებინა.

–ვინაა ვალერა? –შევეკითხე მეზობელს.

–მალე გაიცნობ, შენც მოგადგება დასალევისათვის. თუ არ შეიჩვევ კარგი იქნებ. ისე კეთილია, ბავშვთა სახლში იზრდებოდა, ძია ბაქარმა გამოიყვანა იქედან და ოჯახში ჰყავდა. მერე სიძეობაც მოუნდომა. ვერ მიართვეს. ახლა კი დადის და ლოთობს . დმნაშავე თვითონაა, იმ ღვთისნიერი კაცის სიკეთე ვერ იღირსა.

–ხა,ხა,ხა, თითკოს ამ ნათქვამზე გადაიხარხარა ვალერამ.

ვალერა ჯერ არ მენახა მაგრამ მისი პიროვნება რაღაც იდუმალებით მოსილ ზღაპრის გმირად დამესახა.იყო რაღაც  მის ხარხარში არა ბუნებრივი ,მისტიური და მიმზიდველი. წამით მომეჩვენა ,რომ ვალერა დამცინოდა, მარტო მე კი არა , მთელ ქვეყანას, მის ირგვლივ არსებულ მთელ სამყაროს.    ნეტა რა გვქონდა ამ პატიოსან საზოგადოებას ლოთი ვალერას დასაცინი?!

მეორე დღეს კარს უცნობი მამაკაცვი მომადგა .

–გამარჯობათ. მე თქვენს გასაცნობად შემოვიარე –მითხრა მან.

–ძალიან კარგი,მობრძანდით  –მივუგე .

–თქვენ ამ უბნის ახალი მცხოვრებნი ხართ არა? მე ვალერა ვარ .

–მე უკვე გიცნობთ  .

–როგორ? საიდან?–აღელდა ვალერა.

– ჯერ დაბრძანდით და მერე ვისაუბროთ. თან რაიმეთი გაგიმასპინძლდებით.    –თქვენი მეუღლე შინ რომ იქნება ,მაშინ დავრჩები .

უყურეთ ვალერას სიფრთხილეს ! ღიმილით გავიფიქრე მე.

–მოითმინეთ , ოჯახი მაინც დამილოცეთ  –ვალერას აშკარად ესიამოვნა ხელახალი მიპატიჟება .

–გაგიმარჯოთ ოჯახური ბედნიერება არსოდეს დაგრღვეოდეთ–მითხრა, გადაჰკრა და ხელზე კოცნით დამემშვიდობა.თავი მოიკლა არც მეორე ჭიქა არაყი დალია და არც ნამცხვარი მიირთვა, მიჩვეული არა ვარო.

მე ვალერას ვაკვირდებოდი. ნორმალური  აღნაგობის , მაგრამ მოკუნტული, ჩია , რაღაცნაირად ძალად დაპატარავებული… სათნო თვალები , არა ,თვალები კი არა, სახეში ჩასმული ორი სევდიანი სიკეთე. როგორ შეეძლო ამ ადამიანს მთელი უბნის შემძვრელი და გამაყრუებელი ხარხარი. მე კი სწორედ ამ დამცინავი ხარხარის მიზეზი მაინტერესებდა ყველაზე მეტად.     ვალერას გასაშინაურებლად საკმაო დრო დამჭირდა.ერთ დღეს მან მითხრა :

–კეთილი ხალხი ხართ თქვენ არაფერს ითხოვთ , პატივს კი მცემთ. ხანდახან მეთვითონ ჩემი ნებით,გეხმარებით.

–ვალერა , რამდენი წლისა  ხარ?                    

–ორმოცდახუთის.

–მერე უცოლოდ რად დაიარები?

ვალერამ გამომცდელად შემომხედა,თითქოს იგრძნო, რომ არც ჩემი ყურადღება იყო მთლად უანგარო. არაფერი მიპასუხა, ამოიოხრა და წავიდა.  მეგონა ვიჩქარე  და ვალერას ნდობა დავკარგე, მაგრამ იმავე საღამოს დაბრუნდა საკმაოდ ნასვამ მდგომარეობაში და საჩუქრად მინიატურული წიგნი დამიტოვა.

–აქ სულ ანეგდოტებია, წაიკითხე და იცინე, მაგრამ არ დაგავიწყდეს  ყველაზე დიდი ანეგდოტი თვით ცხოვრებააო.          ვალერა აღარ მოვიდა . კარგა ხნის შემდეგ ქუჩაში შემხვდა მთვრალი ახალგაზრდა ბიჭებს შუაში ჩაეყენებინათ და აცეკვებდნენ. რომ დამინახა , ცეკვა შეწყვიტა და მომესალმა. მომეჩვენა რომ ვალერა მთვრალი არც იყო. იმ საღამოს უბანი შეაზანზარა ვალერას ხარხარმა. მეორე დღეს კი მესტუმრა.

–იცით, ბიდიში უნდა მოგიხადოთ გუშინდელის გამო .

–მე რატომ მებოდიშები, ვალერა, ეს შენი ცხოვრებაა და როგორც გინდა ისე გაატარე.

–როგორც გინდა?! –ვალერამ ტუჩები მწარედ მოიკვნიტა – როგორც გინდა ისე სადაა…     –ვალერა, შენ ვინ ხარ?

–მეე?! მე ერთი ობოლი ბიჭი ვარ .

–  ვიცი რომ ობოლი ხარ მაგრამ რაიმე უნდა იღონო, ცხოვრება უნდა მოიწყო.         –ეეჰ, რა დროისაა, ჩემმა მატარებელმა ჩაიარა. ტუუ…ტუ…––მოგონილი არა სერიოზულობითმიპასუხა მან.

–თუ ჩაიარა არაყი რად არ გააყოლე, ადამიანო .

ვალერამ იწყინა.

–შენ ვინ გეკითხება? სადაური ჩემი მამიდა ხარ? არ მინდა , ქალბატონო, შენი არაყი .    თავი დამანებე, შენ მე რა უნდა გამიგო ?!– მომაძახა ვალერამ და გაიქცა. მე კი ვიცოდი ვალერა აუცილებლად დაბრუნდებოდა.

იგი სამი დღის შემდეგ მოვიდა და ყვავილების თაიგული მომართვა.

–დღეს მხოლოდ ამ თაიგულისთვის ვიმუშავე როგორც დედას შვილი ისე მოგართვი და უარი არ მითხრა .

–ჩვენი დედა შვილობა არაფრით გამოვა, ვალერა.–გამეცინა მე .

–ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მე რომ თქვენისთანა დედა მყოლოდა…–ცრემლი მოერია–მე, რომ   ახლა ჩემი დედა ვნახო , ალბად საკუთარი ხელებით მივახრჩობ.

–რას ამბობ ვალერა!

–რას ვამბობ?! აბა რას ვიზამ . უცხო სხეულივით , რომ მისროლა საკუთარი სხეულიდან და მიმაგდო, ამას როგორ ვაპატრიებ. ერთხელაც არ დაინტერესებულა მის მიერ გსჩენილი არსების ბედით. ერთხელ შემეკითხე ვინახარო . განა ვიცი ვინა ვარ ?! მე ერთი ობოლი ბიჭი ვარ, რვა წლამდე ბავშვთა სახლში ვიზრდებოდი , შემდეგ ძია ბაქარმა წამომიყვანა, საკუთარ ოჯახში…  მერე კი …– უცებ ვალერა ახალგამოღვიძებული ბავშვივით მომაჩერდა .

– მერე? მერე რა მოხდა ვალერა .– ვერ მოვთოკე ცნობისმოყვარეობა .

ვალერამ გამჭოლი მზერა მესროლა.

–მერე არაფერი.სისულელეა.ახლა კი წავედი. კმარა.            კულმინაციის მწვერვალიდან თავქვე დავეშვი. ვალერა კი სიმღერით მიუყვებოდა გზას. – უპატრონო ეკლესიას ეშმაკები შეესია. ეს აფორიზმი ვალერას სიმღერად ექცია და ხშირად იმეორებდა.    მეზობლის ქალი შემეხუმრა .

–ვალერამ მოუხშირა სტუმრობას. ახლა შენ არ შეუყვარდე…

–არ ინერვიულო, ძვირფასო, მას მეც ვუყვარვარ შენც და ისიც . საერთოდ ვალერას ყველა უყვარს.

ბიჭს მანქანამ ძაღლი მოუკლა ტიროდა გულსაკლავად. მეორე დღესვე ვალერამ ბავშვს ბუთქუნა ლეკვი აჩუქა.

– აღარ იტირო, გენაცვალე, შენისთანა ბავშვმა არ უნდა იტიროს.

ამ ბიჭს მასზე პატარა დაიკო ჰყავდა. არც ის დაჩაგრა ვალერამ და თოჯინა აჩუქა. გახარებულმა მაცაცომ, როგორც ვალერა მიმართავდა , მას უთხრა .  რა კეთილი ხარ ვალერა! დაბადების დღეზე მეც გაჩუქებ რაიმეს. როდისაა შენი დაბადების დღე?

–არასოდეს.– ძლივს გასაგონად წარმოსთქვა ვალერამ.

–ნუ იტყუები, დაბადების დღე ყველას აქვს.

– ყველას აქვს, მაცაცო, მე კი არა. – ბავშვი დედასთან გაიქცა.

–დედა, იცი , ვალერას დაბადების დღე არასოდეს არ აქვს. –  ვალერას მწარედ გაეცინა.

მოჩხუბარ ძმებს ვალერა ერთხანს შორიდან შესცქეროდა, ეგებ თავისით დაშოშმინდნენო, ბოლოს კი მათ შორის ჩადგა .

– ღმერთმა ძმა გაჩუქა და ეჩხუბები?!–შეარცხვინა ორივე.                                                            ერთერთმა ვალერას დარიგება იუკადრისა და ყურში ჩაუსისინა .

–შენ კიდე ვინ მიგდიხარ, შე …

ვალერამ ფერი დაკარგა ,თავი მხრებში ჩარგო, რამდენიმე ნაბიჯი უკუსვლით გადადგა შემდეგ კი შეტრიალდა და წალასლასდა. მე კი სრულიად მოულოდნელი და უხერხული კითხვა დამისვა.

–მითხარით , ვინ ვარ მე?

სახტად დავრჩი , მაგრამ პასუხის გაუცემლობა არ შეიძლებოდა.

–შენ არაჩვეულებრივი ადამიანი ხარ , ვალერა.

–არაჩვეულებრივი კი არა , საერთოდ თუ ვარ ადამიანი ესაა საკითხავი.

ვგრძნობდი ძალიან უჭირდა ვალერას , ცრემლებს ყლაპავდა.

–მე ძია ბაქარის წინაშე იცი რა დავაშავე? მისი ქალიშვილი, ნანი შემიყვარდა. ეს გრძნობა არც გატაცება იყო არც  ასაკის ბრალი. ოჯახური სიმყუდროვე მინდოდა. ჩემი კუთხე ,მეუღლე, შვილები… ისეთ ძალას ვგრძნობდი მთას გადავდგამდი. ძია ბაქარი კი გაბრაზდა , ეს რა მაკადრა მაგ ლაწირაკმაო. სახლიდან წავედი.

საღამოს დავბრუნდი, დარჩენას რაღათქმაუნდა აღარ ვაპირებდი , ბოდიში უნდა მომეხადა… ჩემთვის ხომ ძია ბაქარზე კეთილი ადამიანი არ არსებობდა. რამდენიმე წუთით ფანჯარასთან დავყოვნდი შევყურებდი და ვესიყვარულებოდი ძია ბაქარს. ალბად მამა ასე მეყვარებოდა. ნაბიჯის გადადგმა მიჭირდა. უცებ ძია ბაქარი იქვე მჯდომ მეუღლეს მიუბრუნდა და უთხრა .

– სახლში მოვიყვანე, ჩემს ბიჭს დამხმარე ეყოლება საქმეს შეუმსუბუქებს–მეთქი და ნახე რა მომინდომა მაგ…             და ისეთი სახელი მიწოდა , რამაც მაგრძნობინა, რომ მე ადამიანი არა ვარ. ვოინიჩის ,,კრაზანას”” გმირს რომ მოუვიდა, მეც ისეთი გრძნობა დამეუფლა. როგორც მასში დაიმსხვრა პადრეს ხატება, ისევე ჩემში ძია ბაქარი და მისი სიკეთე ნაწილებად დაიშალა.– ვალერა შეჩერდა ღრმად ჩაისუნთქა და მოგუდული ხმით განაგრძო– დღეს კი , ამ ამბიდან თითქმის ოცდაათი წლის შემდეგ , ისევ მიწოდეს ის სიტყვა. ძმები ჩხუბობდნენ  , წარმოგიდგენია?! ძმას ძმა ვერ შეუყვარებია და სხვა ვინ უნდა შეიყვაროს?! ვის უნდა აპატიოს?! საკუთარ ძმას აყენებს შეურაცხყოფას და მე დამინდობს   ?! საოცარია ეს ცხოვრება. ვინც ამბობს –მე მიყვარს ღმერთი და თავის ძმას ვერ იტანს – მატყუარაა არ ვიცი საიდან ვიცი ეს სიტყვები მაგრამ ძალიან მომწონს.

–ვალერა, შენი ამბავი მომიყევი , ეს ძმები არ მაინტერესებს .

–ნეტა ჩემი ამბავი რად გაინტერესებს?… კარგი, მოგიყვები.  სამხედრო სამსახურში დიდი სიამოვნებით წავედი . კიდევ კარგი ნანის სიყვარულზე არ დავლაპარაკებივარ და გულში იმედის ნაპერწკალი ისევ ღვიოდა, თორემ როგორ გადავიტანდი ყოველივეს. იქ ქილერად მამზადებდნენ. გადმომცეს პირადობის მოწმობა  .თითქოს უნდა გამხარებოდა . მაგრამ ასე არ მოხდა. არ მინდოდა ადამიანის მკვლელი გავმხდარიყავი. ჯოჯოხეთი გამოვიარე. წყალწაღებული ხავსს ეკიდებოდაო ხომ გაგიგონია, ამ ხავსად ჩემთვის ნანის სიყვარული ქცეულიყო. ერთ–ერთი მძიმე სამხედრო ოპერაციის დროს მკვდრად ჩამთვალეს, ვერც ჩემი ცხედრის გადატანა მოასწრეს და ძლივს გამოვაღწიე ამ კოშმარიდან.    სიცოცხლე როგორი მძიმეც არ უნდა იყოს მაინც ტკბილია… თუ შეურცხვენელია.  დაბრუნებულს ის ხავსიც გამომეცალა ხელიდან და გადავეშვი ცხოვრების თავბრუდამხვევ მორევში. ნანის გათხოვება ძალიან არ მიდარდია , აზრიც არ ჰქონდა… თანაც კარგი მეუღლე ჰყავდა და ბედნიერი იყო. მე კი , მადლობა ღმერთს, სხვისი ბედნიერებით ტკბობის უფლება მაინც მაქვს.

– აი, თურმე რატომ დაგვცინი.

– როგორ გეკადრებათ! რა გაქვთ ჩემი დასაცინი?– ჩემთვის ძალიან ნაცნობი გამომეტყველება მიიღო ვალერამ .

–არა, ვალერა , შენ მე ვერ მომატყუებ. შენ ჩვენი სულის სიღრმეს ჩასწვდი, შენთვის ჩვენი სიკეთე მოჩვენებითია უკვე.

–და იცი ეს რატომ მოხდა? ერთმანეთთან თქვენ ამას არ გამოამზეურებთ, ჩემთან კი ადვილია. მე ვინ ვარ. მთავარია თქვენ ერთურთს დაუმტკიცოთ რაღაც… თქვენი გამიხედვაც კი მოწყალებად უნდა მივიღო და  მადლობელი უნდა ვიყო . ვარ კიდეც, მაგრამ ეს ყველაფერი არაფერია, გული იმაზე მწყდება, რომ ისე მოვკდები არავის ვეტკინები, ცრემლი არ ჩამოუვარდება ვინმეს ჩემთვის. ესაა ჩემი სიცოცხლე. ესა ვარ მე, ვალერა, თითქმის არავინ. მე ხომ ჩემი არსებობისათვის ბოდიშს უნდა ვიხდიდე.

–კარგი რა , ვალერა, ამას ნუ ამბობ.

გახსოვს დედაჩემზე რაც გითხარი, იმასვე ვფიქრობ ახლა. შემიძლია გავიგო, რომ რაღაც მოხდა, იძულებული გახდა ეს ნაბიჯი გადაედგა, მაგრამ ჩემთვისაც ხომ უნდა დაეტივებინა რაღაც შანსი. ვერაფერი ვუპასუხე.                                                                       ვალერა წავიდა მეგონა რამდენიმე საათში უბანს მისი ხარხარი მოედებოდა,   მაგრამ შევცდი.ის აღარ დაბრუნდა ერთი კვირის შემდეგ გავიგე ვალერას ავადმყოფობა კეთილ კაცს სარდაფი დაეთმო მისთვის დაძახებაზე არ გამომეპასუხა. შუბლმა ხელი დამწვა ხელის შეხებაზე თვალი გაახილა , გაოცებით მომაშტერდა. უცებ ხელზე ხელი მსტაცა.

–დედა! ეს შენა ხარ ?

შემეშინდა . უკან გამობრუნება მინდოდა , მაგრამ ვალერა ხელს აღარ მიშვებდა. ბორგავდა.

–მოხვედი დედა?  გამარჯობა! სად, სად იყავი აქამდე? მომენატრე, ძალიან მომენატრე. იცი , როგორ მიყვარხარ?! მაპატიე ჩემო ძვირფასო .

– რა გაპატიო , ვალერა, ეს შენ უნდა მაპატიო– უნებურად შევედი ვალერას დედის როლში და მხოლოდ ახლა მივხვდი, რომ ჩემთვის მამის ტოლი ვალერა    ჩემში ყოველთვის საკუთარ დედას ეძებდა.

–ჩემი სახელიც , დედა? მადლობთ სახელის გარდა არც მქონია არაფერი ამ ქვეყნად, მარტო ვალერა ვიყავი, უგვარო , უმამისსახელო, მაგრამ შენ მაინც მიპოვე, დედა.    მართლაც უსაზღვრო ყოფილა დედაშვილური სიყვარული.

ვალერა ჩემს ხელს ნაზად იკრავდა ცხელ ლოყაზე და ძალიან ფრთხილად ეფერებოდა.

–დედა, დაბადების დღე როდის მაქვს მითხარი… საყვედურს კი არ გეუბნები, უბრალოდ ერთხელ მაინც უნდა ავღნიშნო. შენ მეყოლები მაცაცო და ჩემი ნანი…

–ნანი ჩემი საცოლეა ,დედა გაიცანი …

–ნანი, ეს ჩემი დედაა, ნახე მეც რა კარგი დედა მყავს …მიპოვა… დავეკარგე, მაგრამ მაინც მიპოვა…

– მე შენ გელოდი , მეც გეძებდი… სულ გეძებდი. ყველგან, ყველგან შენ გეძებდი… ვალერას სუნთქვა უჭირდა .

–რაკი მიპოვე აღარაფრის მეშინია , თვით სიკვდილისაც კი .ჯოჯოხეთშიაც რომ მოვხვდე ამაზე უარესი რა იქნება, რაც აქ გავიარე…  მთავარია შენ ჩემთან ხარ, დედა.                             უცებ ვალერა არა ადამიანურად დაიგრიხა ,სხეული აუძიგძიგდა, სახე მოეშალა. რამდენიმე წუთში დაწყნარდა ,დამშვიდდა, თვალდახუჭული იწვა და ჩუჩულებდა გაურკვეველს . შემდეგ ხელები წინ გაიწვდინა და ხმამაღლა დაიძახა –დედა! არ წახვიდე… ისევ არ დამტოვო …დედა, დედაა , სადა ხარ ? ვერ გხედავ დედა  ბალიშზე მისვენებული ვალერა ხელზე მეამბორა და ძლივს გასაგონად ჩაიჩურჩულა  .

–  უფალო,აბედნიერე ეს ადამიანი . დედა ნუ … ნუ მტოვ…

ხელთ ვალერას გაცივებული მარჯვენა შემრჩა .

– ღმერთო, რატომ მაგრძნობინე დედობა ასე უცნაურად რა დაგიშავე? მე ხომ ამისთვის ძალიან პატარა ვიყავი. ან შენ რა დაგიშავე , ჩემო კეთილო ვალერა რომ ყველას მოჩვენებითი სიკეთე მე მაზღვევინე , ყველას კუთვნილი მე მატირე… ბარემ ყველას ნაცვლადაც მე მაპატიე  .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              1989 წელი

Read Full Post »


უეცარი გადაწყვეტილება – არავის სჭირდება ის, რასაც მე ვაკეთებ.

უნებისყოფობა კი არა, ეს რეალობაა.

განაჩენი – თვითმკვლელობა!

არა! ჩვეულებრივი არა, მე ფიზიკურად ვიარსებებ, მაგრამ მაინც მკვდარი ვიქნები.

საგულდაგულოდ ვემზადები… ნელა, აუჩქარებლად.

ფანჯრებს იქით საშინელი ჭექა-ქუხილია…

მგონი ამ წუთში მთელ დედამიწაზე წვიმს…

ეს ჩემს განწყობას აათკეცებს.

ბუხარი ავანთე და მის წინ სარწეველა სავარძელიც დავდგი…

ბუხარში მოგიზგიზე ცეცხლს შევყურებ. რამდენი ფერია… თითქმის ყველა გამჭვირვალე.

რა ლამაზია და რა ულმობელი!

ნელა ვირწევი სავარძელში, ისე რომ მუხლებზე დაყრილი თაბახის ფურცლები არ გადმოცვივდეს.

ავიღე პირველი ფურცელი . . . წავიკითხე და ცეცხლისკენ გავაფრიალე.

ცეცხლმა დამშეული ძაღლივით ჰაერშივე სტაცა პირი. ფურცელი დაიკლაკნა, მაგრამ ვერსად გაიქცა და დანებდა განაჩენს. ზურგი მეტკინა, თითქოს ალმა მეც ამისვა პირი. მეორე ფურცელიც შეეცადა გაქცეოდა ბედისწერას, მაგრამ ამაოდ.

–         ვერსად გაიქცევი, შე საბრალოვ, ან შენ რისთვის… ან მე… თვალებთან სისველე ვიგრძენი…

მაინც ჯიუტად ვანადგურებდი… ჩემს თავს.

მტკიოდა და თან მსიამოვნებდა. ვერასოდეს ვიფიქრებდი მაზოხისტური თვისებებით თუ ვიყავ შემკული.

ცეცხლი მინელდა…

ბუხარშიც და გულშიც.

–         კმაყოფილი ხარ? – მეკითხება მინელებული, ჩაჟამებული ბუხარი.

–         მე უკვე მკვდარი ვარ.

–         რატომ მოიქეცი ასე? მაინც რას ელოდი?

–         ასეთ უსულგულობას მაინც არა.

–         ერთის და ორის საქციელი არაფერს ნიშნავს.

–         მაგრამ ხანდახან გადამწყვეტია. აი, მე განაჩენი გამომიტანეს…

–         განაჩენი შენ თვითონ გამოუტანე შენს თავს, თუმცა ასეთი სასტიკი თუ იქნებოდი, არ მეგონა.

–         მათ საზოგადოებაში გამოჩენაც კი არ მინდა! მოიცა, სადაა ჩემი ლურჯი რვეული, ისიც უნდა დავწვა. მასში ხომ იმაზე მეტია, რაც ამ ფურცლებში იყო. აი აქ იდო ყოველთის. ახლა სადაა? სადაა? აგერ არ ყოფილა?! წადი შენც ბუხარში.

როგორც კი რვეულის სუნი და გემო იგრძნეს მირჩენილმა ნაკვერჩხლებმა გამოიღვიძეს, რამდენჯერმე ღრმად ჩაისუნთქეს, გახურდნენ და ბოლოს აალდნენ.

–         ესეც ასე! – ვთქვი გულმკვდარი კმაყოფილებით და საჩქაროდ აივანზე გავვარდი, თორემ მართლა მოვკვდებოდი. შავი ღრუბლებიდან მთვარემ გამომინათა.

–         ამსისქე ღრუბლებიდან როგორ გამოაღწიე? მიყვარხარ, მაგრამ მაპატიე, სასაუბრო განწყობა აღარ მაქვს, ძალიან მიჭირს, ძალიან.

ქარი ღრუბლებს ცხვრის ფარასავით მიერეკებოდა. მთვარეც ხან მათი ტლანქი ფარდის ქვეშ ექცეოდა, ხან გამოანათებდა.

ამ სურათს ვხედავ, მაგრამ ვეღარ ვგრძნობ. გათენდა. სახურავზე აღარ წკაპუნობს წვიმის წვეთები. როგორ მიყვარს წვიმისგან გადარეცხილი ბუნება, მტვრის ნასახიც რომ აღარსადაა. ფერები სუფთაა და მკვეთრი. აღარ სწყურიათ. მარტო ჩემს ვენახზეა ხუთი თუ ექვსი ფერი. პაწია ანაშხალი ღია, ღია მწვანეა, მომდევნო სამი-ოთხი ფოთოლი  ოდნავ დამუქებული, შემდეგი ჩვეულებრივი მწვანე. მას მოჰყვება უკვე გადამუქებული სიმწვანის ფოთლები და რტოს ბოლოს კი უკვე ყვითელი და მოყავისფროები რიგრიგობით ეთხოვებიან სიცოცხლეს.

გენიალური სასწაულია . . .  მთელი ფილოსოფია . . .

მაგრამ მე ახლა ამ საოცრების ხილვაც არ ინდა. ღია ფანჯარასთან მისვლა და ფარდის გადაწევაც მეზარება. ფარდის მაქმანებში მზე იჭვრიტება. სვეტად წამოსული სხივები ჩემს ბალიშს ეძებენ, შემდეგ კი ჩემს თვალებს.

მე მხარს ვიცვლი…

–         დამანებეთ თავი. მე მკვდარი ვარ.

მზეს გაუკვირდა, მან ხომ იცის მკვდრები  არ ტირიან.

კარებზე ზარის ხმაა… სტუმარია.

ვიცი რომ სტუმარი ღვთისაა, მაგრამ ახლა უფრო ღვთის რისხვას გავს.

ზარი ზრიალებს … ნერვების მომშლელად.

მეზიზღება მარტოობა, ახლა კი სანატრელი გამიხდა!

ვიღაც მეძახის.

ჩემთვის ძალიან ახლობელი ხმაა.

ისაა! ჩემი პატარა მეგობარი.

–         რა მისი ტოლი ვარ?! რა უნდა ჩემთან ამ დილაადრიან… რა ჯიუტია?! ისევ მეძახის, თანაც დარწმუნებულია, რომ სახლში ვარ. სულაც არა ვარ კამათის ხასიათზე, მაგრამ ფანჯარაში მაინც უნდა გავიხედო, მიხვდება რომ ვერა ვარ და წავა, მაგრამ…

–         – რა სახე გაქვს? ავად ხომ არა ხარ? გამიღე კარი!

ჰმ! – სხვას ვერაფერს ვახერხებ და კარს ვაღებ. ზღვის ტალღასავით შემოიჭრა ცისფერი სამოსით მოსილი. მისი წვეთებიც გადამაფრქვია და გამომაფხიზლა. მოქცევას გავდა ნამდვილად.

–         შენთვის სიურპრიზი მაქვს – ჩემი უემოციო სახე ვერ აჩერებს მას – რომ არ გაგებნეს და დაგეკარგoს შენი ყველა ლექსი, ერთ წიგნად ვაქციე. აღარ იქნება მიმობნეული. ტირაჟი რათქმა უნდა მცირეა, მაგრამ სპონსორს რომ ვნახავთ, ამაზე მერე ვიფიქროთ, მთავარია შენ არ გაიტეხო გული.

–         კი მაგრამ შენ საიდან…

–         აი, ეს კი უნდა მაპატიო. მე ლურჯი რვეული შევცვალე და შენი რვეული ჩემთან იყო. ისე სიურპრიზი არ გამოვიდოდა.

პირველად ცხოვრებაში უზომოდ შემრცხვა. თავს არ ვუტყდებოდი, თორემ დილიდანვე საშინლად ვნანობდი ჩემს წუხანდელ საქციელს.

–         გმადლობ, გმადლობ. მაშ მე შენს წინაშე უდიდეს ვალში ვარ.

–         ჩვენში ვალზე ლაპარაკი შეიძლება?

ერთმანეთს თვალებში ვუყურებდით. მე კი ვფიქრობდი: შენ არ იცი ამ ვალის სიმძიმე, ჩემო პატარავ, მაგრამ  ვფიცავ, ამ შენს თავდადებას და ბავშვურ ჭვრეტას, ამ შენს სიყვარულს და ერთგულებას მე აღარ ვუღალატებ. თუნდაც ყოველივე ჩემს სულიერ ძალებს აღემატებოდეს. შენ ხომ მე მკვდრეთით აღმადგინე.

–         მე ახლა უნდა წავიდე. მიხარია, რომ კმაყოფილება სახეზე გახატია და ჩემთვის ესაა მთავარი.

–         მადლობ, ჭირიმე.

–         ვერ გცნობ. რა მადლობებს მიხდი , არა გრცხვენია?!

–         მართლაც მრცხვენია.

–         წადი, ისევ დაიძინე, მგონი სიცხე გაქვს, საღამოს შემოგივლი.

–         შენ მე გადამარჩინე.

–         კარგი რაა! მაგხელა პოეტი ნამდვილად არა ხარ თავი რომ მოიკლა.

–         ვერ ვივიწყებ იმ პირონებას, რომელმაც ჩემი მისამართით თქვა . . .

–         აღარ გაიმეორო.

–         შენ ხომ იცი, რომ ის შენს შემოქმედებას ვერ იცნობს, უფრო მეტიც, პიროვნულად ვერც შენ გიცნობს. თუნდაც მაგი რომელი კრიტიკოსია, ერთი ავყია კაცია.

–         საქმეც მაგაშია, ის კრიტიკოსი კი არა, უფრო ცინიკოსია. განა უფროსმა უმცროსს ხელი არ უნდა გამოუწოდოს? მაგრამ…

–         საერთოდ იცოდე, შენი შვილი ან შენი შემოქმედება შენ თუ არ დააფასე და შენ თუ არ დაიცავი, სხვას რა ენაღვლება. ნებას თუ დართავ, რატომ არ გადაგთელავს.

–         როგორ დაივიწყა ნოდარ დუმბაძის სიტყვები: ” როგორმე უკვდავყოთ ერთმანეთის სული, თქვენ ჩემი, მე – სხვისი, სხვამ – სხვისი” ნუთუ ეს მხოლოდ წაიკითხა, ან იქნებ დღეს ეს მცნება ასე ჟღერს – მე – ჩემი, შენ – შენი, მან – მისი.  ვერ ვხვდები, არ მესმის.

–         ყველას ერთნაირად ვერ მოვთხოვ. მე დანტეს სიტყვებს შეგახსენებ – ”იარე შენი გზით და დაე ადამიანებმა რაც უნდათ – ის თქვან”.

–         საკითხს ასე არ უნდა შევხედოთ. მე ხომ მისთვის საერთოდ უცნობი ვიყავი. მან მხოლოდ ის იცოდა, რომ მოსაცდელში ქალი ელოდებოდა. ქალი – რა მნიშვნელობა აქვს მის ასაკს, გარეგნობას, პროფესიას. როგორ იკადრა ეს მამაკაცმა, რომელსაც რატომღაც ამის პრეტენზია აქვს. თუმცა ვერ იფიქრა მე თუ გავიგონებდი. ეს კიდევ უარესი მისთვის. ამიტომ აღარ მინდა ის საზოგადოება, რომელიც მხოლოდ გარეგნულად ბრწყინავს, შიგ კი… ჩემთვის ეს პიროვნებაც ამ შიგთავსში ჩაიმარხა.

–         ნუ ინერვიულებ ასე ძალიან ამის გამო. იმ სფეროში, სადაც ის პიროვნებაა, შენ ახლა შედიხარ და უკვე უკანდახევას აპირებ?! მეგონა პირველი სითამამე ბოლომდე მიგყვებოდა. სხვათა სითბო შენს მიმართ გამოხატული რატომ დაგავიწყდა?! პირველივე წინააღმდეგობამ ასე არ უნდა გაგტეხოს.

–         ეს წინააღმდეგობა კი არა, შეურაცხოფა იყო.

–         გაიხსენე სულხან-საბას განმარტება – რა არის შური:

” მწუხარება სხვისა კეთილსა ზედა”.

–         ნუ მაცინებ. მას ტომები აქვს გამოცემული, ჩემი რა უნდა შეშურდეს, თუმცა – მეგობრების გარდა.

–         ხომ ხედავ, მაინც გქონია შესაშური. ახლა კი თავი მაღლა. თავი მხოლოდ, ცხვირი კი -არამც და არამც. მე წავედი. საღამოს გნახავ.

–         ცისფერი ტალღა მიქცევას გაჰყვა და მიმატოვა პაწია ბროშურით ხელში…

Read Full Post »

             მისი მოსვლა ჩვევად ექცათ. შორიდანვე ცნობდა ყველა. იფიქრებდი მიწას ფეხს არ აკარებსო, ნიავივით ჩამოიქროლებდა, მოვაჭრეებს შესცინებდა და მორცხვად მიანიშნებდა რაც სურდა. ისინიც არაფერს უშლიდნენ. მითუმეტეს გოგონაც ზღვარს არასოდეს გადავიდოდა, ზედმეტს არ აიღებდა. დღეს რომ ვინმეს შეაწუხებდა, ერთ კვირას მაინც აღარ გაეკარებოდა.

             მოვაჭრეები თვითონაც ეძახდნენ. ხშირად გოგონა მათ უარის ნიშნად თავს გაუქნევდა, გაუღიმებდა და თითების მოძრაობით ანიშნებდა.

–         მადლობთ, თქვენ ხვალ.

–         საოცარი გოგონაა, არც ძალიან ლამაზი, არც მთლად დალაგებული, მუნჯი და მაინც საყვარელი.

–         რას ერჩი ბავშვს! მისი გასაჭირი არ ეყოფა?!

–         რა მოხდა ადამიანო, განა ტყუილს ვამბობ?!

–         თუ არაფერი გაღელვებს და მხოლოდ სალაყბოდ გჭირდება, რა ფასი აქვს შენს სიმართლეს, ისეთივე ცოდვაა, როგორიც ტყუილის თქმა.

–         ვერ გავიგე!

–         არ მიკვირს! ამბობ, მთლად დალაგებული არააო, რატომ? მხოლოდ იმიტომ ხომ არა, რომ ის დაუფარავად გამოხატავს ყოველივეს, რასაც გრძნობს. შენ ამას მოახერხებ?

–         რად მჭირდება.

–         რად გჭირდება? თავისუფალი რომ იყო. ნამდვილი სახე რომ აჩვენო. ჩვენა მას ვერასოდეს მოვახერხებთ, არ გვინდა, უფრო სწორად არ გვაწყობს. მაგ პატარა, უმწეო არსებამ კი ეს შეძლო. თხუთმეტი წლისაა, დედაც აღარ ჰყავს. ამბობენ სადღაც სარდაფში ცხოვრობსო. მუნჯიცაა, როგორც შენ აღნიშნე, ამავე დროს ისე ლამაზი და არც მთლად დალაგებული, მაგრამ მაინც გვიყვარს.

–         მეც ეს მიკვირს.

–         ყოველ დილას ჩამოგვივლის… ისე მივეჩვიეთ, ველოდებით უკვე. თუ რამეს მივცემთ, კმაყოფილია. სნიკერსი უყვარს, მაგრამ გინახავს ვინმესთვის მოეთხოვოს?! ან ერთ ცალზე მეტი წაეღოს?!

–         იცი რა, ეს გოგო თილისმად მექცა. მგონია გული რომ ვატკინო, ის დღე დამეთარსება.

–         დააკვირდი მის თვალებს, რა სუფთაა, რა თავისუფალი გამოხედვა აქვს. შეგიძლია უბრალოდ შეხედო და ყველაფერი ამოიკითხო.

             ამ დროს მოსაუბრე ლურჯ ბერეტიანმა კაცმა მხარზე ხელის შეხება იგრძნო და შემოტრიალდა. მის წინ ნაცნობი მუნჯ გოგონა იდგა და იცინოდა.

–         ვაა! ეს შენა ხარ, ჩვენო მფარველო ანგელოზო? სწორედ ახლა შენზე ვსაუბრობდით.

–         ვიცი, გავიგონე. – ანიშნა გოგონამ და თან მადლიერი თვალები შეანათა.

–         აბა ვნახოთ, დღეს რით დაგასაჩუქრეს… ყოჩაღ, ყოჩაღ. მაშ მე სნიკერსს მოგცემ კარგი?

გოგონამ მსუბუქად ტაში შემოჰკრა და კეთილ კაცს ლოყაზე აკოცა. თან ძალიან ფრთხილად ლურჯი ბერეტი შეუსწორა.

–         თუ გინდა უფრო კარგ შოკოლადს მოგცემ, ეს რატომ ამოიჩემე?

–         არა, არა! სასტიკი უარი გამოხატა გოგონამ. – ეს მამა მოიტანა, როცა მნახა.

–         შენ მამა გყავს? გნახულობს ხოლმე?

–         მხოლოდ ერთხელ მნახა, მაშინ პატარა ვიყავი. მას მერე აღარ მინახავს. ასეთი ლურჯი ქუდი ეხურა, ოღონდ წინ კეპით. გოგონამ შუბლზე ხელი კეპივით მოიჩრდილა.

–         როგორ დამწყვიტე გული, ალბათ არ იცის რა კარი გოგო გახდი. იცი რას გეტყვი, მოდი ჩვენ მოვძებნოთ. მე დაგეხმარები.

–         მოძებნა არ უნდა, ის ყოველდღე ტელევიზორშია. მაშინ დედას ბევრი ფული დაუტოვა და წავიდა. ფული დედამ ბანკში შეინახა, ჩემთვის შეინახა, მაგრამ დღეს აღარაა, თითქოს არც გვქონია., არავინ გვიბრუნებს. დედამ ინერვიულა და ავად გახდა. დედა დავკარგე, ცუდმა მეზობელმა ბინაც წამართვა.

–         მერე? შენი ბინა შერჩა იმ მეზობელს? მოდი მამაშენი მოვნაოთ და ბინაც დავიბრუნოთ.

–         არა! მამა თვითონ არ მეძებს… იმ მეზობელსაც ღმერთი დასჯის.

–         ფული მთავრობა წაგართვა, ბინა მეზობელმა. მამა კი – შენ არ გინდა მოძებნო…

–         მე მას არ მოვძებნი.

–         აბა მე როგორ დაგეხმარო, რა გავაკეთო?

–         თქვენ ძალიან ბევრს აკეთებთ ჩემთვის – თქვა ნაღვლიანმა და წმინდა თვალებმა და ლურჯი ბერეტის წინ ნიავმაც ჩაიქროლა.

–         შენ რომ ვალს ვერ დაგიბრუნებს, იმ მთავრობის საქმე წასულია. – გაიფიქრა კაცმა და ნაღვლიანად ამოიოხრა.

–         აქეთ მოდი, აქეთ. მეც გაჩუქებ სნიკერსს. – დაუძახა ვიღაცამ გოგონას. მან ხელებით უარი გამოხატა.

–         ახლა სად მიდიხარ?

გოგონა ისევ ხელების მოძრაობას მოჰყვა. ერთხანს კაცი გაკვირვებული უყურებდა. ბოლოს თითქოს რაღაცას მიხვდაო, მაგრამ მაინც ეჭვით შეეკითხა:

–         მზესთან? მზესთან რა გინდა?

–         კარგია! – მაღლა აწეული ცერა თითი უჩვენა გოგონამ. კაცმა გაკვირვების ნიშნად მხრები აიჩეჩა და იმ დღის მერე აღმოაჩინა, რომ გოგონა ყოველ დილას და საღამოს ეგებებოდა და ემშვიდობებოდა მზეს. ეს მისთვის რიტუალი იყო უკვე, მნათობისაკენ გაწვდილი ხელებით თითქოს სხივებს იჭერდა და ეფერებოდა. ნელ და უცნაურ მოძრაობებს აკეთებდა და განუწყვეტლივ რაღაცას ბუტბუტებდა, თითქოს ლოცულობდა. ან საიდან იცოდა ლოცვა, ან რას ლოცულობდა ნეტავ. მისი მოქმედება ყველასათვის ისეთივე ამოუცნობი იყო, როგორც სულისთქმა გულის კუნჭულში მიმალული.

ერთხელაც მორიგი ჩამოვლის დროს გოგონამ ახალი ჯიხური შენიშნა. ალბათ დედამიწის ზურგზე რაც ფერი არსებობს, ამ ჯიხურს ეხატა. ფერადი ჯიხური მუსიკალურიც იყო. ყველა ცნობილი მომღერლის პლაკატის და სიმღერის შეძენა შეიძლებოდა იქ.

გოგონა ასკინკილითა და თავისებური კისკისით გარს უვლიდა ჯიხურს. დახტოდა, ხანდახან ტაშსაც შემოჰკრავდა. ვაჭრებიც გახალისდნენ, მისი განწყობა გადაედოთ და სიყვარულით შესცქეროდნენ ქურციკივით მორბენალ გოგონას.

–         მისთვის ეს სამყარო ფერებია. ნახეთ როგორ სარობს, როგორ გრძნობს სილამაზეს.

–         ბოლოს გოგონამ ჯიხურის ვიწრო ფანჯარაში შეიჭვრიტა და მყისვე გაყიჩდა. ორიოდე წუთს ასე გაოგნებული იდგა, შემდეგ თმები შეუსწორა, მხრები შეარხია და შეცბუნებული იერით მოშორდა ფანჯარას. წამსვე საირისპირო მხრიდან ახალგაზრდა, სიმპათიური მამაკაცის სახე გამოჩნდა და ყველა მიხვდა გოგონას უცებ დამორცხვების მიზეზს.

იმ დღის შემდეგ ბაზრობის ამ პატარა კუთხეში გოგონას აღარაფერი აუღია. მოსვლით კი ყოველდღე მოდიოდა. განსაკუთრებით ის მუსიკალური ჯიხური შეუყვარდა.

–         შენ მუსიკას ყიდი? მე არ მაჩუქებ? – ხელების მოძრაობით ანიშნა ერთხელ ჯიხურის პატრონს.

–         რად გინდა? შენ ხომ ვერც იმღერებ და არც გესმის.

–         გოგონა სასწრაფოდ გაშორდა იქაურობას.

–         რატომ ელაპარაკები ასე უხეშად? მაგას რომ ესმის, იმას შენ რას გაიგებ. მაგ გოგოს არ აწყენინო, თორემ… – გაბრაზებულმა ლურჯი ბერეტი ხელებით დაჭმუჭნა, თითქოს ადრესატს მიანიშნებდა რასაც უპირებდა.

ერთი საათი არ იქნებოდა გასული, გრძელ, წითელ კაბაში გამოწყობილი გოგონა. დაირით ხელში გამოცხადდა ფერადი ჯიხურის წინ. მისი სხეული სხვა, უბრალო სამოსში არ ჩანდა ასე ჩამოქნილი. სამჯერ დაჰკრა ხელი ინსტრუმენტს. მის მოგუდულ ხმას ფეხის მოძრაობა მიჰყვა და დაიწყო ცეკვა, თუ როკვა, მოქნილ თეძოთა რხევა. მის ბოლომდე გადაზნექილ წელს წარმოუდგენლად ალამაზებდა პაწაწინა ზარებით შემკული, ხმაურიანი, მსხვილი წელსარტყელი. გოგონა თავდავიწყებას მოეცვა. არცერთი მისი მოძრაობა არ იყო აღებული რომელიმე ცეკვიდან. საოცარი ერთობლიობა იყო სხეულისა და უბრალო ხმებისა. ეს არ იყო არც ნარნარი თუ ფარფატი, რაღაც სხვაგვარი იყო, თითქმის ავაზისებურ, შემპარავი, მზაკვრულიც კი. საოცარი პლასტიკა.

–         ღმერთო, რა საოცრებაა! სმენა არა აქვს და მაინც როგორ გრძნობს!

–         თვითონ სცემს დაირას და იმიტომ.

–         ნახეთ რა მოძრაობებს აკეთებს!

–         ამბობენ მისი დედა მოცეკვავე იყოო. ალბათ კაბაც და ინსტრუმენტიც მისი ნაქონია.

–         ასეთი ცეკვა?! წარმოუდგენელია!

–         სიყვარულია ეს ცეკვა, სიყვარული! ნუთუ ვერ ხვდები?

–         მაგას სიყვარული სნიკერსი ხომ არ გონია. დაიღუპება ბავშვი.

გოგონა ლერწმის ღეროსავით წელში გადაიხარა. თმები ჩანჩქერივით გადაუცვივდა უკან. ხელები მზისკენ მიმართა, თითქოს მზეს დაირას ჩუქნისო და ცეკვაც დასრულდა.

გაოცებული იდგნენ ვაჭრები, იფიქრებდი ხმის ამოღების ეშინიათო, რომ  გოგონასა და მზის კავშირი არ გაეწყვიტათ. ბოლოს, როცა მოცეკვავე საწყის მდგომარეობას დაუბრუბნდა, მონუსხულმა მაყურებელმა ტაში დასცხო. თვით მოცეკვავე მუსიკალური ჯიხურის პატრონთან მივიდა და მოწიწებით თავი დაუკრა.

–         ასეთ სიყვარულს მე კი არა, ვერანაირი ჯებირი ვერ შეაჩერებს. ცოდვაა ბავშვი, რა ვიღონო, ვერაფერს ვხვდები. ის კაცი სულაც არა ჩანს სანდო ისეთი თვალები აქვს.- გაიფიქრა ლურჯ ბერეტიანმა.

               ერთ დილასაც გარემო ქალის არაადამიანურმა ტირილმა შესძრა. ხალხი ამ ხმას მიჰყვა და ფერად ჯიხურთან შეჯგუფდა. ჯიხურის კუთხეში გოგონა მიმჯდარიყო და გულსაკლავად ტიროდა. მუნჯი ისე საცოდავ ბგერებს გამოსცემდა, რომ იქ მყოფთ გული შეუწუხდა.

გოგონას წინ სნიკერსი ეგდო. ყველა ჯიხურის პატრონს მიაჩერდა.

–         სნიკესი მთხოვა და მივეცი… როგორ უყვარს, ახლა კი არ უნდა. ალბათ ეცოტავა, კიდევ მივცემ…- დაბნეულად ისროდა სიტყვებს ის.

გოგონამ წყრომით ამოხედა. შოკოლადიანი ხელი ჰაერში გაშეშდა.

იქვე მდგომი ლურჯ ბერეტიანი ფერადი ჯიხურის პატრონს ეტაკა.

–         რატომ ტირის? ვინ გინდა დააჯერო რომ თვითონ გთხოვა რაიმე და მითუმეტეს ეცოტავა. ასეთი რამ არასოდეს მომხდარა!

გოგონამ თვალი ვერ უსწორა მის მფარველს. უმწეოდ მიმოიხედა და ბოლოს მაინც მის მკერდში ჰპოვა სამალავი. ტირილს კი ისევ მოუმატა. კაცმა იფიქრა მისი ცხელი ცრემლი პირდაპირ გულზე დამესხაო.

–         როგორ იკადრე ამ უსუსურის გულუბრყვილობა გამოგეყენებინა. ღმერთი არა გწამს?! რატომ გაუნადგურე მისი ოცნებები?

რამდენიმე გამეხებული წყვილი თვალი ისარივით დაესო თავჩაქინდრულ გაიძვერას, რომელიც ვეღარაფრის თქმას ვეღარ ბედავდა.

–         ფუჰ, შენს კაცობას! – ლურჯ ბერეტიანი ისე წაიწია მისკენ, გოგონა მკერდიდან არ მოუშორებია. გოგონამ კი მას პირზე ხელი დააფარა, და მინიშნებით თხოვა: ნუ გაუჯავრდები, მე ვარო დამნაშავე. თვალებზე ხელი აიფარა და უკანმოუხედავად გაიქცა.

–         ასეთი სიყვარული მხოლოდ ამ ასაკმა იცის. – გაიფიქრა კაცმა და ტურასავით გატრუნულ მუსიკის გამყიდველს მიუბრუნდა.

–         აიბარგე აქედან შენი ჯიხურიანად და თვალმა აღარ დაგინახოს. – ყველასათვის გასაგები იყო, რომ ეს გაფრთხილება ტყუილი სიტყვები არ იყო.

მეორე დღეს ფერადი მუსიკალური ჯიხური მართლაც აღარ იყო, მაგრამ აღარც გოგონა გამოჩენილა. ძველ ადგილას მხოლოდ სნიკერსი ეგდო.

ვაჭრები ისეთი სახეებით იჯდნენ, თითქოს გლოვობენო.

–         მარტო როგორ გაუშვი, როგორ ვერ მოვიფიქრე გავყოლოდი უკან – ფიქრობდა მათგან რამდენიმე.

რამდენიმე დღეში კუთხეში დაგდებული სნიკერსიც გაქრა. სავაჭროდ შემოსულებმა გათელეს ალბათ. ან ვინ იცის… თანდათან მუნჯი გოგონასც დაივიწყეს და ცხოვრებაც გაჰყვა დინებას.

წლები კი გადიოდა…

–         ბაბუ, ცირკში წამიყვანე. დედას და მამას არ სცალიათ. რამდენჯერ ვთხოვე და დრო ვერ გამონახეს. დღეს კი უკვე ბოლო წარმოდგენაა.

–         კი, ბაბუკა, წაგიყვან, მოდი ახლავე წავიდეთ. მანამდე გავისეირნოთ, კაფეშიც დაგპატიჟებ.

–         რა კარგია! შენ ყველაზე კარგი ბაბუა ხარ ამ ქვეყნად.

–         განა მე და შენ ერთი ჭკუისას არ გვეძახიან?!

–         ერთი ჭკუისაც ვართ და დიდი ძმაკაცებიც, ხომ ბაბუ?

–         აბა, აბა – ახლა კი დროს ნუ დავკარგავთ, გაიქეცი, მომიტანე ჩემი ლურჯი ბერეტი.

–         ახლაფვე მოგართმევ შენს საყვარელ ბერეტს. – საკონცერტო ნომერივით გამოაცხადა ბავშვმა.

ცირკში მართლაც საინტერესო ნომრები იყო. ბავშვი ძალიან ხალისობდა. განსაკუთებით ჯამბაზებით და ძაღლების ფეხბურთით მოიხიბლა. ბაბუას კი საჰაერო ტანმოვარჯიშე ქალი მოეწონა ყველაზე უფრო. ურთულეს ტრიუკებს ასრულებდა და როცა გამოსვლა დაასრულა, გამოაცხადეს, რომ მას სპეციალურად ამ ქალაქის მცხოვრებთათვის სურს შეასრულოს ცეკვა. არენის გასასვლელთან წამებში მოაწყვეს დეკორატიული ნაგებობა. მოხუცს მოეჩვენა რომ ეს პატარა დეკორაცია სადღაც ენახა, მაგრამ ვერაფრით გაიხსენა. სად… უცებ ფარდიდან გრძელ წითელ კაბაში გამოწყობილი ტანმოვარჯიშე ქალი გამოვიდა – დაირით ხელში. სამჯერ დაჰკრა ხელი ინსტრუმენტს, მის მოგუდულ ხმას ფეხის მოძრაობა მიჰყვა და დაიწყო ცეკვა.

მუსიკალური ჯიხური და მუნჯი გოგონა!

მოხუცი \ლურჯი ბერეტით ცრემლებს იწმენდდა.

–         ბაბუ, ცუდად ხომ არა ხარ?

–         არა ბაბუა, მე კარგად ვარ. ეს ისაა, ისაა…

–         იცნობ ბაბუ? საიდან?

–         ვიცნობ, ვიცნობ. მადლობა ღმერთს.

საცეკვაო ნომერი დასრულდა.

მოხუცი გაოგნებული იჯდა.ბოლოს წამოდგა და ახალგაზრდული მკვირცხლი ნაბიჯით საგრიმიოროსაკენ გაჰყვა. შვილიშვილიც მას დაედევნა. კარზე ფრთხილად დააკაკუნა. პასუხი არავინ გასცა. ისევ დააკაკუნა. კარი გაეღო. მკრთალად განათებულ ოთახში ცეკვით დაღლილი ქალი იდგა. მისი მზერა ლურჯ ბერეტს მიეყინა. რაღაც გაუგებარი წაილუღლუღა და მოხუცის მკერდს მიესვენა.

–         შვილო, სად დამეკარგე? განა ასე შეიძლება? როგორ მანერვიულე.

მოხუცი თმებზე ეფერებოდა. კუთხეში მდგომი ბიჭი გაკვირვებული შეჰყურებდა.

–         როგორა ხარ?

გოგონამ თავი მშვიდად დაუქნია.

–         წამო, გავიდეთ, სნიკერსს გიყიდი.

აღარ მიყვარს სნიკერსიო, ხელების მოძრაობით ანიშნა.

–         ყოჩაღ, ეს რამოდენა სიმაღლეზე აფრენილხარ. რა ნახტომებს ასრულებ. შენი იმედი ყოველთვის მქონდა, მაგრამ ამდენს არ მოველოდი.

–         გეძებდით და აქ ეს ცეკვა ამიტომ შევასრულე. ხომ ხედავთ, არც შევცდი და გიპოვეთ – ანიშნა გოგონამ. – მაგრამ ძალიან ცუდ დროს შეგხვდით, ისევ უნდა წავიდე.

–         აწი ვეღარ დამეკარგები, ამის უფლებას აღარ მოგცემ, შვილო!

გოგონამ გაიცინა, მაღლა აწეული ცერა თითით ბავშვზე ანიშნა, კარგი ბიჭიაო და თქვენ გგავთო.

უცებ კარგი გაიღო, ორი ახალგაზრდა შემოვიდა და მოცეკვავის შეკრულ ბარგს დასწვდა.

გოგონამ გულდაწყვეტით გააყოლა მათ თვალი და შემდეგ არანაკლებ დასევდიანებულ მოხუცს გადახედა. მივიდა, ლოყაზე აკოცა და ცხვირზე დაქაჩა, აქაოდა ნუ ჩანოუშვებო.

–         არა, შვილო, აწი აღარ ვინაღვლებ შენს გამო – მოხუცი გულმხურვალედ დაემშვიდობა მას.

კარებთან მისული გოგონა შემოტრიალდა. აშკარად ეტყობოდა რაღაცის თქმა უნდოდა.

–         რა გინდა, შვილო? მითხარი, არ მოერიდოს.

გოგონა ხელების მოძრაობას მოჰყვა. მოხუცი გამოერკვა.

–         რათქმა უნდა! ამას როგორ დაგიშლი. შენ თუკი გინდა, როგორ არ გაჩუქებ?! – გახალისებულმნა მოხუცმა მოცეკვავეს მოწიწებით გადასცა მისი ლურჯი ბერეტი.

 


Read Full Post »