Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘წყარო’

თითქმის ოცდაოთხსაათიანი დამღლელი მგზავრობის შემდეგ ტურისტული ავტობუსი თურქეთის ქალაქ ნევშეპირში შევიდა და ყვითელი და მწვანე ფერებით აჭრელებულ, უზარმაზარ სასტუმროსთან შეჩერდა.
ღამის მგზავრობით გადაღლილმა მოცეკვავე გოგონებმა ნბელ-ნელა და ზარმაცად იწყეს ავტობუსიდან ჩამოსვლა, თუმცა პროფესიიდან გამომდინარე, მათ სვლასა და მიხვრა მოხვრას დაღლილობა ვერაფერს აკლებდა.
– საქართველოდან ჩამოვედიტ. ეს მოზრდილი გოგონების ანსამბლია – მოახსენა თარჯიმანმა სასტუმროს მმართველს.
– – კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ისტორიულ კაბადოკიაში! – მეტად გულთბილი ღიმილით შეეგება გოგონებს თურქი მასპინძელი; იფიქრებდით, მათ მოლოდინში ღამე დაათენდაო.
ოფიციალური მხარე მალე მოგვარდა და გოგონები სასტუმროს ნომრებში დანაწილდნენ.
ქეთი საკმაოდ მძიმე ცანთას დასწვდა, მაგრამ ვიღაცამ არ დაანება და ტვირთი ხელიდან თითქმის გამოგლიჯა.
სასტუმროს თანამშროემლი, ახალგაზრდა თურქი ჭაბუკი იყო.
წამით მათი მზერდა ერთმანეთს შეხვდა და ორივე ადგილზე გაიყინა.
ეს არ იყო უტიპარი მზერა; პირიქიტ, ქეთის ის ძალიან თბილი და ნაცნობი ეჩვენა.
– ქეთი, რა დაგემართა? რას მისჩერებიხარ მაგ თურქს?
– გოგონა გამოერკვა, შერცხვა და სასწარაფოდ გაშორდა არანაკლებ გაოგნებულ ვაჟს.
– რა დამემართა, რამ გამომაშტერა?! – ფიქრობდა ქეთი. – მაინც რა ნაცნობი თვალები ქონდა…ტუმცა საიდან, მე ხომ კაბადოკიაში პირველად ვარ.
ვაჟმა ლიფტით მხოლოდ ქეთი გაუშვა ზევით, თვითონ კი ლიფტის დაბრუნებას დაელოდა.
– შეუძლებელია ვიცნობდე, მაგრამ სადღაც ნამდვილად მინახავს- ფიქრს თავს ვერ აღწევდა ქეთი.
– გოგო! რა მოგივიდა? ასე რამ დაგაბნია? – ფიქრები ხელმძღვანელის მკაცრმა ტონმა შეაწყვეტინა.
– მაპატიეთ, ქალბატონო ირინე, მომეჩვენა რომ იმ ბიჭს ვიცნობდი.
– მოჩვენებები მინდა მე? სიცხემ ხომ არ აგიწია? რას მიედ-მოედები?
იმ ღამეს ქეთიმ ვერაფრით დაიძინა, თვალებს მილულავდა თუ არა, თურქი ვაჟის მზერა აფხიზლებდა და ძილის საშუალებას არ აძევდა.
– ღმერთო ჩემო, რა ხდება? მისი თვალები მეუბნება, როგორ ვერ მიცანიო. ეს ნაცნობობის შეგრძნება ვერაფრით ამიხსნია.
დილით რეპეტიციაზე ხელმძღვანელმა მოცეკვავეები გამოაღვიძა, განსაკუთრებით ქეთის დაუბრიალა თვალები.
ჩვენთვის კაბადოკია უპირველესად წმინდა ნინოს სამშობლოა; მიმოიხედეთ ირგვლივ, ყველაფერი მივლილი და ლამაზია, მაგრამ პირდაპირ თვალში საცემია გახუნებული ფერები. აქ მზესაც კი დაჰკარგვია ფერი. ჩვენ წვიამც კი ფერადოვანი გვაქვს, მაგრამ მივეჩვიეთ და არაფრად მიგვაჩნია.
მე ყოველთვის და განსაკუთრებით აქ მინდა თქვენში ნამდვილი ქართველი ქალი დავინახო-ამაყი, კლდემამოსილი, ჭკვიანი.თქვენ კი ჩამოსვლისთანავე სიყვარულობანა გამიბით. გაიხსენეთ „დიდი თურქობნა“ და ისიც, რომ საუკუნეთა განმავლობაში თურქებმა რამდენი ქეთევანი, თინათინი თუ თამარი წაგვართვეს. ამიტომ გთხოვთ, ფხიზლად და ჭკუით იყავით.
– შური ვიძიოთ, თუ წარსულის გამო პასუხი ვითხოვოთ?!
– წარსული არ დაივიწყოთ. მე ახლა აღმოსავლური ცეცხლოვანი სიყვარულისთვის არა მცალია.
– ამისთვის თქვენ საქართველოშიც არ გცალიათ-ხელმძღვანელს არც გააგონეს, ეს სიტყვები ისე, სხვათაშორის, ჩაილაპარაკეს გოგონებმა.
ქეთი მიხვდა, გაფრთხილება ძირითადად მას ეხებოდა. ირინე ვერც კი გრძნობდა, როგორ აწყენინა. მის ჯერ კიდევ ბავშვურ გულს მეტი გაფრთხილება სჭირდებოდა.
სასტუმროს ფოიეში ჩასვლისთანავე ქეთიმ გუშინდელი ყმაწვილი შენიშნა. ისევ შიშის გრძნობა დაეუფლა, მაგრამ რატომ – ვეარფრით ახსნა.
ის კი მშვიდად იდგა და გოგონას თვალს არ აშორებდა. შეეცადა გამოლაპარაკებოდა კიდეც, მაგრამ გოგონამ არაფერი უპასუხა. თითქოს არ ესმოდა რას ელაპარაკებოდნენ. გალიაშჳ გამომწყვდეული ჩიტივით მოუსვენრობამ შეიპყრო.
– თვალები კი არა, მისი ხმაც ნაცხნობია, აღარ შემიძლია. ვისდ მივმართო? ვინ ამიხსნის რა ხდება?!
შემდეგ კი კონცერტი გაიმართა.
დარბაზი ხალხს ვერ იტევდა. ქართულ თეთრ კაბაში გამოწყობილი გოგონები სცენაზე დასრიალებდნენ.
ქართული მუსიკა…ბროლივით გამჭვირვალე თავსაბურავები… ხელების უნაზესი მოძრაობა…
ქეთი თეთრ გედს ჰგავდა.
დარბაზი შფოთავდა. გოგონებს ფარდაში შესვლას არ აცლიდნენ.
ყვავილების წვიმა…
ქეთიმ თაიგულს იქით ნაცნობი თვალები დალანდა.
ვაჟი უცებ დაჩოქა და კაბაზე ემთხვია. ქეთიც დაიხარა და ინგლისურად სახელლი მოჰკითხა.
– რაშიდ! სულის სუ!
სულის სუ! ეს ხომ რაღაცას ნიშნავს. ქეთი დაბარბაცდა და გრძნობა დაკარგა. ვაჟმა ხელში აყვანილი კარებისკენ გააქანა.
– გურჯი გოგონა დაიღალა. უშველეთ – ყვიროდა დარბაზი.
შეშფოთებული ქალბატონი ირინე მედდის თანხლებითრ უკვე ნომერშჳ ელოდა მათ. გამწყრალ ვაჟს მივარდა.
– დაანებე მაგ გოგოს თავი, რას გადაეკიდე. რა დღეში ჩამიგდე ბავშვი.
ვაჟს არ ესმოდა ქართული სიტყვები, მაგრამ ხვდებოდა ხელმძღვანელი მას უჯავრდებოდა. დამნაშავესავით დახარა თავი და ძლივს გასაგონად ჩაილაპარაკა:
– I love Keti.
– I love? არ გადამრიო ბიჭო!
ამ დროს ქეთის მისუსტებული ხმა გაისმა.
– მე მას ვიცნობ. ისაა, ის!
ირინემ ნომრიდან ყველა გაისტუმრა და ქეთის ჩამოუჯდა.
– დაგღალე ჩემო გოგონი?! ჯგუფში ყველაზე პატარა ხარ, მაგრამ ყველაზე უკეთ ცეკვავ. ახლა დაისვენებ და კარგად გახდები.
ქეთიმ ხელი მის მარჯვენას წაავლო და აკოცა.
– რისი თქმა გინდა, მითხარი აბა! თუმცა უკეთესია ხვალ ვილაპარაკოთ. ახლა კი დაიძნე.
გოგონას არ ეძინა, მაგრამ თვალებს ვერ ახელდა. ბოლოს გაურკვეველი ლაპარაკი დაიწო.
– გემი ზღვს ტალღებს მიაპობს…
ნახვამდის ჩემო საყვარელო სამშობლოვ! ქეთევანი ვეღარასოდეს გნახავს…
თოკები…გემბანი…უამრავი ტყვე, ქალი, კაცი, ბავშვი… ერთმანეთზე ლამაზები, თვალებმაყვალა, თვალებგოიშერა, თაფლისფერთვალება, ცისფერთვალება…
ჟრიამული გულსაკლავი, ცრემლები ზღვაში მდინარე…
მზეა თუ ცეცხლი?!. არა, ეს ჩემი მზე არ არის!
ქართველ გოგონას სწყურია.
თურქ ჭაბუკს ეცოდება, წყალს ასმევს.
ვაჟი კეთილია…
მას უყვარს ქეთევანი, მაგრამ იგი უნდა გაიყიდოს.
– ქეთი რას ბოდავ, ქეთი, შემომხედე! ჩასძახის ირინე., მას კი არაფერი ესმის, განაგრძობს…
– – ფული რომ მქონდეს, შენს თავს ვერავინ წამართმევს. მითხარი გურჯისათვის რა არის ყველაზე ტკბილი?
– ყველაზე ტკბილი სულია. მეშინია წარწყმედის.
– სული? საოცარი ხალხი ხართ…
– შენთვის? შენთვის რა არის ყველაზე ტკბილი?
– შენს მერე წყალი, თურქულად-სუ. ამიტომ შენ, ჩემს „სულის სუს“ გიწოდებ. ქართული და თურქუყლი სიტყვების ნაერთით რა ლამაზი მოსაფერებელი სიტყვა გამოვიდა. მიყვარხარ, სული სუ!
– ეს უფრო მეტი ტკივილია.
უცხო ქვეყანა, სტამბოლი. ადამიანთა ყიდვა-გაყიდვა…ტყვეთა ბაზარი…
უამრავ ტყვეთა შორის გამორჩეული ქართველნი…ქეთევანიც აქაა… კეთილი ჭაბუკი ვერაფერს შველის…ცხენით გარს უვლის უამრავ ტყვეს და მხოლოდ ერთს დარაჯობს. ჯოჯო და მახინჯჯი ოსმალო ოქროთი სავსე ქისით ხელში ევაჭრება ქეთევანის გამყიდველს. ლამაზი ქალი ოსმან ბეის საკუთრება ხდება. იგი მეტად კმაყოფილი ბილწი თვალებით მრავალგზის ათვალიერებს. ფეხებზე თოკი აღარაა…შეიძლება გაიქცეს…საით? მარცხნივ ზღვის ხმაური ისმის…
ძალიან მაღალია…მერე რა!
გოგონა გარბის, მცველი ჭაბუკი ცხენით მისდევს.
– სულის სუ!- მისძახის.
გადაფრინდა…
– ჰაერში თვალი მოკრა ცხენიც და ჭაბუკიც მოფრინავდნენ.
– – სულის სუ!-იმეორებდა ექო…
შავი ზღვის ლურჯი ტალღები…
ქეთი დამშვიდდა, ძილს მისცა თავი.
პულსი ნორმალური…
შეშინებული და გაოცებული ირინე ნომრიდან გამოვიდა. რაშიდი კართან იდგა. ქალმა არაფერი უთხრა. თვითონ ვაჟი მიუახლოვდა და ინგლისურად ქეთის ჯანმრთელობა მოიკითხა. ირინე შეწუხდა.
– რა ვქნა?! თურქული და ინგლისური ენები მე არ ვიცი, ამან კიდევ ქართული და გერმანული არ იცის. როგორ გავაგებინო, ბიჭო, თავი დაგვანებე! ვერ ხედავ რა დღეში ჩაგვაგდე?!
რაშიდმა თარჯიმანი იხმო.
– ქალბატონო ირინე, ქეთი ჩემთვის ძალიან ახლობელია, დავინ ახე თუ არა, მაშჳნვე ვიგრძენი ეს. თითქოს ყოველთვის ვიცნობდი და ველოდი მას. არ ვიცი საიდან და როგორ მომივიდა აზრად, მე მას სულის სუ ვუწოდე და ამ სიტყვამ ცუდად გახადა. მაპატიეთ, არ მინდოდა მისთვის გული მეტკინა, ვერ ვხვდები ეს სიტყვა საიდნა მოვიდა.
– კარგი, კარგი, კმარა! – იყვირა შეშინებულმ აქალმა და თანამოსაუბრეს სწრაფად მოშორდა. იქვე მდგომ თარჯიმანს მიუბრუნდა.
– – ლილიან, შენ რეინკარნაციის გჯერა?
– არ ვიცი, ამბობენ…
– არ მაინტგერესებს, რას ამბობენ, მაგრამ მე გაგიჟებული ვარ. მაგ ბიჭს მგონი მართოლა იცნობდა ის გოგო. შედი რტა ნომერში, ჩემს მოსვლამდე ქეთის მიმიკხედე.
– – ქალბატონო ირინე, თუ შეიძლება რაშიდს ვაჩვენებ ავადმყოფს, ცოდვაა.
– შენც გჯერა ხომ? რაც ახლ;ა გითხარი.!
ლილიანმა მხრები აიჩეჩა.
– კარგი შეიყვანე, ოღონდ ბავშვი არ მინერვიულოთ.
– მაშ, თქვენც დაიჯერეთ?!
– არ ვიცი, არა, ჩემო ლილიან!
რაშიდი მეოცნებე და სიყვარულით სავსე თვალებით დასცქეროდა მძინარეს.
– მაინც სად მინახავს ეს მშვენიერი გოგონა? რა ნაცნობია მისი ხორბლისფერი სახე, პაწაწინა ლამაზი ბაგე, ტალღოვანი გრძელი თმის კულულები, მისი უძირო მწვაანე თვალები. ო, რა ბედნიერიო ვარ, რპომ ისევ შევხვდები მას, მაგრამ ვერაფრით ვიხსენებ, ადრე სად შეიძლება მენახა ის.
ავადმყოფმა თვალები გაახილა. აღარ შეშჳნებულა, არაფერი გაკვირვებია. ბოდიშს უხდიდა ვაჟი, ის კი იღიმებოდა. უცებ შეეკითხა:
– რაშიდ, შენ იცი რას ნიშნავს სულის სუ?
– არ ვიცი, მაგრამ ძალიან დიდი სითბო მოდის ამ სიტყვიდან ჩემს გულში.
– სულის წყაროს ნიშნავს.
– ვგრძნობდი ძალიან ტკბილი სიტყვა იქნებოდა.

ვაჟი ბედნიერი იყო.
ამ დროს კარი გაიღო და ირინე შემოვიდა. ქეთი მშვიდად რომ დაინახა, გაიხარა:
ქეთი, ჩემო სიცოცხლევ, როგორა ხარ? მოვკლავ მაგ უბედურს, ჩემი ხელით დავახრჩობ.
მაგან რაღა დაგიშავათ, ქალბატონო ირინე?
მაგან თუ არ დამიშავა, მაშ სხვა ვინ?! ლილიან, ერთი ამ ვაჟბატონს უთარგმნე, ქეთი რომ უყვარს გასაგებია, მაგრამ მას დედ-მამა ჰყავს, ჩამობრძანდეს ჩვენთან, მოელაპარაკოს მის მშობლებს, ხელი სთხოვოს მათ, როგორც ქართული ტრადიციაა და მერე მელაპარაკოს მე.
რაშიდი იღიმებოდა. ქეთი კი ხელმძღვანელს საყვედურობდა:
– ასე უცებ გამიმეტე?
– რა ვქნა, ძალიან მეცოდება!
– ღქვენ გეცოდებათ? ეს შეუძლებელია!
– რა არის შეუძლებელი. განა მე კი არ მაქვს გული?! სადაც კი წავედით, ხმის ამოუღებლად უკან დაგვსდევს. ცოდვაა ბიჭი, სიყვარული ძნელია, აღმოსავლური მითუმეტეს.
რამდენიმე დღეში მოცეკვავე გოგონების ჯგუფმა დატოვა სასტუმრო.
– შენ არ იდარდო რაშიდ!- ირინე ამ სიტყვებით ემშვიდობებოდა ვაჟს. – როგორც მოვილაპარაკეთ, ისე იქნება, გელოდებით.
– I love Keti.
– ვიცი, მჯერა, მაგრამ რაღაცეებში მაინც მეპარება ეჭვი. ამიტომ შენ შენს გრძნობებშჳ კარგად გაერკვიე და მერე გვესტუმრე.
რაშიდი მორჩილად უქნევდა თავს, თან ავტობუსში მჯდომ ქეთის ვერ აშორებდა თვალს.
ავტობუსი დაიძრა. სტუმრები და მასპინძლები ერთმანეთს დიდი სითბოთი ემშვიდობებოდნენ. ამ ხმაურში ყველას სმენას რაშიდის ხმა მიწვდა
– სულის სუ! I love Gurjistan!
– საერთოდ არ ვფიქრობდი, თუ ასე დამწყდებოდა გული აქაურობის გამო.
– გული ნამდვილად მწყდება, მაგრამ საქართველოც ძალიან მომენატრა.
– კაბადოკია არის ბუნებრივ საოცრებათა შორის უპირველესი. აქ გული სხვა ძალით ფეთქავს.
– აკსარაი…ნევშეჰირი…
– კაიზერი, კირშეჰირი და უჩუზარი…
– გორემი და ავანოსი მითოიურ სამყაროში გახვედრებს
– და ადამიანს თითქოს სუნთქვასაც უჩერებს.
– რამდენი ეკლესიაა, თანაც რა ძველი.
– მეჩეთი და ეკლესია ერთ ჭერქვეშ, საოცრებაა.
– კაბადოკიის ხედი აჭარბებს დამთვალიერებლის ყველაზე თამამ წარმოდგენებს.
– ეს ქვეყანა დიდი ფილოსოფიური ნაწარმოებია, რომელიც ყველა ნაბიჯზე ახალ იდეას ბადებს.
– ამ ნაწარმოების შესაქმნელად ადამიანს და ბუნებას ხელი-ხელჩაკიდებულებს ერთად უმუშავიათ.
– ეს ქვეყანა ნამდვილად გაჯადოებს და ეს განცდა არასოდეს გტოვებს.
– კაბადოკიის შემდგე მე მჯერა ოცნებატა ახდენის.
გოგონების აღფრთოვანებას დაღლილობამ მაინც სძლია. ნელ-ნელა მოეშვნენ, მიწყნარდნენ და მიიძინეს.
ირინე სიყვარულით დასცქეროდა შვილებივით გამოზრდილ მძინარე მზეთუნახავებს.
ტურისტული ავტობუსი გზატკეცილზე მსუბუქად მისრიალებდა.
ქეთის ძილში ცხენის ფლოქვების ხმა ჩასწვდა. თვალი გაახილა. მხედარი თანდათან ახლოვდებოდა. ჩაცმულობით ქეთევანის მცველს ჰგავდფა, სახლით კი ახალგაცნობილ თურქ ჭაბუკს. ქალი ანიშნებდა უკან გაბრუნდიო. ვაჟი კი გაქვავებული სახიტ მოსდევდა ავტობ უსს.
შეშინებულმა და სასოწარკვეთილმა ქეთიმ პირჯვარი გამოისახა…
მხედარმა სვლა შეანელა, ბოლოს კი შეჩერდა და მთელი ხმით დაიძახა:
– I love Keti. I love Gurjistan…

Read Full Post »